«Ο Ιεχωβά Δεν θα Καταφρονήσει μια Συντετριμμένη Καρδιά»:

Ο 51ος Ψαλμός γράφτηκε από τον Δαβίδ αφότου ο προφήτης Νάθαν επέστησε την προσοχή του Δαβίδ στη σοβαρή αμαρτία που είχε διαπράξει με τη Βηθ-σαβεέ. Ο Δαβίδ ένιωσε τύψεις, και ομολόγησε την αμαρτία του με ταπεινότητα. —2Σα 12:1-14.

Ψαλμ 51:3, 4, 8-12, 17 Ο Δαβίδ είχε αμαρτήσει αλλά μπορούσε να αναρρώσει πνευματικά

Προτού μετανιώσει και ομολογήσει, η συνείδησή του τον είχε κάνει δυστυχισμένο Η αγωνία του αμαρτωλού Δαβίδ ήταν τόσο μεγάλη εξαιτίας της αποδοκιμασίας του Θεού, ώστε έμοιαζε με άνθρωπο που του είχαν συντρίψει τα οστά Λαχταρούσε τη συγχώρηση, την πνευματική ανάρρωση και τη χαρά που ένιωθε προηγουμένως Ικέτεψε ταπεινά τον Ιεχωβά να τον βοηθήσει να καλλιεργήσει προθυμία για υπακοή Ήταν σίγουρος ότι ο Ιεχωβά θα τον συγχωρούσε

Ψαλμ 51:1-4—Ο Δαβίδ μετάνιωσε πικρά επειδή είχε αμαρτήσει εναντίον του Ιεχωβά (w93 15/3 σ. 10, 11 ¶9-13)

Ο Δαβίδ και η Βηθ-σαβεέ ήταν υπόλογοι στον Ιεχωβά Θεό για την αδικοπραγία τους. Μολονότι θα μπορούσαν να είχαν θανατωθεί για τα αμαρτήματά τους, ο Θεός τούς έδειξε έλεος. Ήταν ελεήμων ιδιαίτερα απέναντι στον Δαβίδ λόγω της διαθήκης περί Βασιλείας. (2 Σαμουήλ 7:11-16) Η μετανοημένη στάση του Δαβίδ αναφορικά με τα αμαρτήματά του που περιλάμβαναν τη Βηθ-σαβεέ φαίνεται στον 51ο Ψαλμό. Ο μεταμελημένος βασιλιάς συνέθεσε αυτόν το συγκινητικό ψαλμό αφότου ο προφήτης Νάθαν αφύπνισε τη συνείδησή του ώστε να αντιληφτεί πόσο μεγάλες ήταν οι παραβάσεις του κατά του θεϊκού νόμου. Ο Νάθαν χρειάστηκε θάρρος για να φέρει στην προσοχή του Δαβίδ τα αμαρτήματά του, ακριβώς όπως οι διορισμένοι Χριστιανοί πρεσβύτεροι πρέπει να είναι θαρραλέοι για να κάνουν παρόμοια πράγματα σήμερα. Ο βασιλιάς, αντί να αρνηθεί την κατηγορία και να διατάξει την εκτέλεση του Νάθαν, ταπεινά εξομολογήθηκε. (2 Σαμουήλ 12:1-14) Ο 51ος Ψαλμός δείχνει τι είπε με προσευχή στον Θεό σχετικά με αυτή την αποκρουστική υπόθεση, και αυτός ο ψαλμός είναι πολύ κατάλληλος για στοχασμό με προσευχή, ιδιαίτερα αν έχουμε αμαρτήσει και ποθούμε το έλεος του Ιεχωβά.
Είμαστε Υπόλογοι Απέναντι στον Θεό

Ο Δαβίδ δεν προσπάθησε να δικαιολογήσει το αμάρτημά του αλλά ικέτεψε: ‘Δείξε μου εύνοια, Θεέ, σύμφωνα με τη στοργική καλοσύνη σου. Σύμφωνα με την αφθονία του ελέους σου εξάλειψε τις παραβάσεις μου’. (Ψαλμός 51:1, ΜΝΚ) Με τις παραβάσεις του, ο Δαβίδ είχε υπερβεί τα όρια του Νόμου του Θεού. Ωστόσο, υπήρχε ελπίδα να αναρρώσει πνευματικά αν ο Θεός τού έδειχνε εύνοια σύμφωνα με τη στοργική καλοσύνη Του, δηλαδή την όσια αγάπη Του. Η αφθονία του ελέους που είχε δείξει ο Θεός στο παρελθόν έδωσε στο μετανοημένο βασιλιά βάση για να πιστεύει ότι ο Δημιουργός του θα εξάλειφε τις παραβάσεις του.

Μέσω των προφητικών σκιών που παρείχαν οι θυσίες της Ημέρας του Εξιλασμού, ο Ιεχωβά γνωστοποιούσε ότι είχε κάποιον τρόπο με τον οποίο μπορούσε να καθαρίσει αυτούς που μετανοούσαν από την αμαρτία τους. Γνωρίζουμε τώρα ότι το έλεος και η συγχωρητικότητά του επεκτείνονται σε εμάς με βάση την πίστη μας στη λυτρωτική θυσία του Ιησού Χριστού. Αν ο Δαβίδ, έχοντας κατά νου μόνο τύπους και σκιές αυτής της θυσίας, μπορούσε να εμπιστεύεται στη στοργική καλοσύνη και στο έλεος του Ιεχωβά, πόσο περισσότερο θα πρέπει οι σημερινοί δούλοι του Θεού να ασκούν πίστη στο λύτρο που παρέχεται για τη σωτηρία τους!—Ρωμαίους 5:8· Εβραίους 10:1.

Παρακαλώντας τον Θεό, ο Δαβίδ πρόσθεσε: «Πλύνον με μάλλον και μάλλον από της ανομίας μου και από της αμαρτίας μου καθάρισόν με. Διότι τα ανομήματά μου εγώ γνωρίζω, και η αμαρτία μου ενώπιόν μου είναι διαπαντός». (Ψαλμός 51:2, 3) «Αμαρτάνω» σημαίνει χάνω το στόχο σε ό,τι αφορά τους κανόνες του Ιεχωβά. Ο Δαβίδ σίγουρα το είχε κάνει αυτό. Ωστόσο, δεν έμοιαζε με κάποιο φονιά ή ένα μοιχό ο οποίος αδιαφορεί για την παράβασή του, ανησυχώντας απλώς για την τιμωρία του ή για την πιθανότητα να προσβληθεί από κάποια ασθένεια. Ως άνθρωπος που αγαπούσε τον Ιεχωβά, ο Δαβίδ μισούσε ό,τι ήταν κακό. (Ψαλμός 97:10) Αισθανόταν αηδία για την ίδια την αμαρτία του και ήθελε ο Θεός να τον καθαρίσει εντελώς από αυτήν. Ο Δαβίδ αντιλαμβανόταν πλήρως τις παραβάσεις του και λυπόταν βαθιά για το ότι είχε επιτρέψει στην αμαρτωλή του επιθυμία να τον εξουσιάσει. Το αμάρτημά του βρισκόταν διαρκώς ενώπιόν του, επειδή η ένοχη συνείδηση ενός θεοφοβούμενου ανθρώπου ποτέ δεν καταπραΰνεται αν αυτός δεν μετανοήσει, εξομολογηθεί και λάβει συγχώρηση από τον Ιεχωβά.

Αναγνωρίζοντας ότι ήταν υπόλογος στον Ιεχωβά, ο Δαβίδ είπε: «Εις σε, εις σε μόνον ήμαρτον και το πονηρόν ενώπιόν σου έπραξα· δια να δικαιωθής εν τοις λόγοις σου και να ήσαι άμεμπτος εις τας κρίσεις σου». (Ψαλμός 51:4) Ο Δαβίδ είχε παραβιάσει τους νόμους του Θεού, είχε ατιμάσει το βασιλικό αξίωμα και ‘χωρίς αμφιβολία είχε συμπεριφερθεί στον Ιεχωβά με ασέβεια’, εκθέτοντάς Τον σε μομφή. (2 Σαμουήλ 12:14, ΜΝΚ· Έξοδος 20:13, 14, 17) Οι αμαρτωλές πράξεις του Δαβίδ αποτελούσαν επίσης παραβάσεις σε βάρος της κοινωνίας του Ισραήλ και των μελών της οικογένειάς του, ακριβώς όπως σήμερα κάποιο βαφτισμένο άτομο που αδικοπραγεί προκαλεί λύπη και στενοχώρια στη Χριστιανική εκκλησία και σε αγαπητά πρόσωπα. Μολονότι ο μετανοημένος βασιλιάς γνώριζε ότι είχε αμαρτήσει εναντίον συνανθρώπων του όπως ήταν ο Ουρίας, αναγνώριζε ότι έφερε μεγαλύτερη ευθύνη απέναντι στον Ιεχωβά. (Παράβαλε Γένεσις 39:7-9). Ο Δαβίδ αναγνώριζε ότι η κρίση του Ιεχωβά επρόκειτο να είναι δίκαιη. (Ρωμαίους 3:4) Οι Χριστιανοί που έχουν αμαρτήσει χρειάζεται να έχουν την ίδια άποψη.

Ψαλμ 51:7-9—Ο Δαβίδ χρειαζόταν τη συγχώρηση του Ιεχωβά προκειμένου να ανακτήσει τη χαρά του (w93 15/3 σ. 12, 13 ¶18-20)

Κάθε Χριστιανός που υπέφερε ποτέ από ένοχη συνείδηση μπορεί να καταλάβει τα λόγια του Δαβίδ: «[Ιεχωβά] κάμε με να ακούσω αγαλλίασιν και ευφροσύνην, δια να ευφρανθώσι τα οστά, τα οποία συνέθλασας». (Ψαλμός 51:8) Προτού ο Δαβίδ μετανοήσει και εξομολογηθεί τα αμαρτήματά του, η ταραγμένη συνείδησή του τον έκανε δυστυχισμένο. Δεν έβρισκε ευχαρίστηση ούτε στα άσματα αγαλλίασης και ευφροσύνης που παρουσίαζαν εξαίρετοι τραγουδιστές και δεξιοτέχνες μουσικοί. Τόσο μεγάλη ήταν η αγωνία του αμαρτωλού Δαβίδ εξαιτίας της αποδοκιμασίας του Θεού, ώστε έμοιαζε με άνθρωπο του οποίου τα οστά είχαν επώδυνα συνθλιφτεί. Λαχταρούσε τη συγχώρηση, την πνευματική ανάρρωση και την αποκατάσταση της χαράς που ένιωθε πριν. Σήμερα, ένα άτομο το οποίο έχει αδικοπραγήσει και έχει μετανοήσει χρειάζεται επίσης τη συγχώρηση του Ιεχωβά προκειμένου να ανακτήσει τη χαρά που είχε προτού κάνει εκείνο το οποίο έθεσε σε κίνδυνο τη σχέση του με τον Θεό. Η αποκατάσταση της ‘χαράς του αγίου πνεύματος’ σε ένα μετανοημένο άνθρωπο δείχνει ότι ο Ιεχωβά τον έχει συγχωρήσει και ότι τον αγαπάει. (1 Θεσσαλονικείς 1:6) Τι ανακούφιση φέρνει αυτό!

Ο Δαβίδ προσευχήθηκε περαιτέρω: «Απόστρεψον το πρόσωπόν σου από των αμαρτιών μου και πάσας τας ανομίας μου εξάλειψον». (Ψαλμός 51:9) Δεν μπορούμε να αναμένουμε ότι ο Ιεχωβά θα έβλεπε με επιδοκιμασία την αμαρτία. Έτσι, του ζητήθηκε να αποστρέψει το πρόσωπό του από τα αμαρτήματα του Δαβίδ. Ο βασιλιάς παρακάλεσε επίσης τον Θεό να εξαλείψει όλα τα σφάλματά του, να απαλείψει όλη την αδικία του. Μακάρι να το έκανε αυτό ο Ιεχωβά! Αυτό θα εμψύχωνε τον Δαβίδ, θα απομάκρυνε το βάρος μιας ταραγμένης συνείδησης και θα γνωστοποιούσε στο βασιλιά που είχε πια μετανοήσει ότι είχε συγχωρηθεί από τον στοργικό Θεό του.
Τι Πρέπει να Κάνετε αν Έχετε Αμαρτήσει;

Ο 51ος Ψαλμός φανερώνει ότι οποιοιδήποτε αφιερωμένοι δούλοι του Ιεχωβά, οι οποίοι έχουν αμαρτήσει σοβαρά και έχουν μετανοήσει, μπορούν με πεποίθηση να Του ζητούν να τους δείξει εύνοια και να τους καθαρίσει από το αμάρτημά τους. Αν είστε ένας Χριστιανός ο οποίος έχει σφάλει με τέτοιον τρόπο, γιατί να μην εκζητήσετε με ταπεινές προσευχές τη συγχώρηση του ουράνιου Πατέρα μας; Αναγνωρίστε ότι χρειάζεστε τη βοήθεια του Θεού για να είστε αποδεκτοί ενώπιόν του και ζητήστε του να αποκαταστήσει την προηγούμενη χαρά σας. Οι μετανοημένοι Χριστιανοί μπορούν με πεποίθηση να απευθύνονται στον Ιεχωβά μέσω προσευχής με τέτοια αιτήματα, επειδή «αυτός θέλει συγχωρήσει αφθόνως». (Ησαΐας 55:7· Ψαλμός 103:10-14) Φυσικά, θα πρέπει να καλέσετε τους πρεσβυτέρους της εκκλησίας για να μπορέσουν να δώσουν την αναγκαία πνευματική βοήθεια.—Ιακώβου 5:13-15.

Ψαλμ 51:10-17—Ο Δαβίδ ήξερε ότι ο Ιεχωβά θα συγχωρούσε ένα αληθινά μετανοημένο άτομο (w15 15/6 σ. 14 ¶6· w93 15/3 σ. 14-17 ¶4-16)

Λόγω της ανατροφής ή της προηγούμενης διαγωγής μας, ίσως μας αρέσουν πράγματα που ο Ιεχωβά καταδικάζει. Ωστόσο, εκείνος μπορεί να μας βοηθήσει να κάνουμε τις αναγκαίες αλλαγές ώστε να τον υπηρετούμε με αποδεκτό τρόπο. Ο Βασιλιάς Δαβίδ το αναγνώριζε αυτό. Αφού διέπραξε μοιχεία με τη Βηθ-σαβεέ, ικέτευσε τον Ιεχωβά: «Αγνή καρδιά δημιούργησε μέσα μου . . . και νέο πνεύμα, σταθερό, βάλε μέσα μου». (Ψαλμ. 51:10, 12) Η αμαρτωλή διαγωγή ίσως ασκεί ισχυρή έλξη στην ξεπεσμένη μας σάρκα, αλλά ο Ιεχωβά μπορεί να βάλει μέσα μας πρόθυμο πνεύμα, την επιθυμία να τον υπακούμε. Ακόμα και αν οι εσφαλμένες επιθυμίες είναι βαθιά ριζωμένες και τείνουν να καταπνίξουν τις αγνές μας σκέψεις, ο Ιεχωβά μπορεί να κατευθύνει τα βήματά μας ώστε να υπακούμε στις εντολές του και να καταφέρνουμε να ζούμε σύμφωνα με αυτές. Έχει τη δύναμη να μην επιτρέψει σε τίποτα βλαβερό να μας κυριεύσει.—Ψαλμ. 119:133.

Αν ένας αφιερωμένος Χριστιανός βρίσκεται σε κακή πνευματική κατάσταση εξαιτίας κάποιου αμαρτήματος, τι μπορεί να χρειάζεται εκτός από το έλεος και τη συγχωρητικότητα του Ιεχωβά; Ο Δαβίδ παρακάλεσε: ‘Δημιούργησε μέσα μου μια αγνή καρδιά, ω Θεέ, και βάλε μέσα μου ένα καινούριο πνεύμα, ένα σταθερό πνεύμα’. (Ψαλμός 51:10, ΜΝΚ) Προφανώς, ο Δαβίδ διατύπωσε αυτό το αίτημα επειδή καταλάβαινε ότι η ροπή προς τη χονδροειδή αμαρτία βρισκόταν ακόμη στην καρδιά του. Εμείς μπορεί να μην έχουμε εμπλακεί στα είδη της αμαρτίας που παγίδεψαν τον Δαβίδ σε σχέση με τη Βηθ-σαβεέ και τον Ουρία, αλλά χρειαζόμαστε τη βοήθεια του Ιεχωβά για να μην ενδώσουμε στον πειρασμό να αναμειχτούμε σε οποιοδήποτε είδος σοβαρά αμαρτωλής διαγωγής. Εκτός αυτού, μπορεί προσωπικά να χρειαζόμαστε θεϊκή βοήθεια για να βγάλουμε από την καρδιά μας αμαρτωλά χαρακτηριστικά όπως είναι η πλεονεξία και το μίσος—παρανομίες που συγγενεύουν με την κλοπή και το φόνο.—Κολοσσαείς 3:5, 6· 1 Ιωάννου 3:15.

Ο Ιεχωβά απαιτεί να έχουν οι δούλοι του ‘μια αγνή καρδιά’, δηλαδή αγνότητα όσον αφορά τα κίνητρα ή τις προθέσεις τους. Ο Δαβίδ, αντιλαμβανόμενος ότι δεν είχε εκδηλώσει τέτοια αγνότητα, προσευχήθηκε ζητώντας από τον Θεό να καθαρίσει την καρδιά του και να τη φέρει σε αρμονία με τους θεϊκούς κανόνες. Ο ψαλμωδός ήθελε επίσης ένα καινούριο, ευθές πνεύμα ή διανοητική διάθεση. Χρειαζόταν ένα πνεύμα που θα τον βοηθούσε να αντισταθεί στον πειρασμό και να προσκολληθεί σταθερά στους νόμους και στις αρχές του Ιεχωβά.
Το Άγιο Πνεύμα Είναι Ζωτικό

Όταν βρισκόμαστε σε απόγνωση εξαιτίας των σφαλμάτων ή της αδικοπραγίας μας, μπορεί να πιστεύουμε ότι ο Θεός είναι έτοιμος να μας παραμερίσει και να αποσύρει από εμάς το άγιο πνεύμα, δηλαδή την ενεργή του δύναμη. Έτσι ένιωθε ο Δαβίδ καθώς ικέτεψε τον Ιεχωβά: «Μη με απορρίψης από του προσώπου σου· και το πνεύμα το άγιόν σου μη αφαιρέσης απ’ εμού». (Ψαλμός 51:11) Ο μεταμελημένος και ταπεινωμένος Δαβίδ πίστευε ότι τα αμαρτήματά του τον είχαν καταστήσει ανάξιο να υπηρετεί τον Ιεχωβά. Αν ο Θεός τον απέρριπτε, αυτό σημαίνει ότι θα έχανε την εύνοια, την παρηγοριά και την ευλογία Του. Ο Δαβίδ χρειαζόταν το άγιο πνεύμα του Ιεχωβά για να αποκατασταθεί πνευματικά. Έχοντας το άγιο πνεύμα πάνω του, ο βασιλιάς θα μπορούσε με προσευχή να ζητάει θεϊκή κατεύθυνση ώστε να ευαρεστεί τον Ιεχωβά, θα μπορούσε να αποφεύγει την αμαρτία και να κυβερνάει με σοφία. Αναγνωρίζοντας τα αμαρτήματα που διέπραξε κατά του Δοτήρα του αγίου πνεύματος, ο Δαβίδ κατάλληλα παρακάλεσε τον Ιεχωβά να μην το αφαιρέσει από αυτόν.

Τι μπορεί να λεχτεί για εμάς; Θα πρέπει να προσευχόμαστε για άγιο πνεύμα και να προσέχουμε να μην το λυπούμε με το να παραλείπουμε να ακολουθούμε την κατεύθυνσή του. (Λουκάς 11:13· Εφεσίους 4:30) Διαφορετικά, θα μπορούσαμε να χάσουμε το πνεύμα και να μην είμαστε σε θέση να εκδηλώνουμε τη θεόδοτη καρποφορία της αγάπης, της χαράς, της ειρήνης, της μακροθυμίας, της καλοσύνης, της αγαθοσύνης, της πίστης, της πραότητας και της εγκράτειας. Ο Ιεχωβά Θεός θα αφαιρούσε το άγιο πνεύμα του από εμάς, ιδιαίτερα αν αμετανόητα συνεχίζαμε να αμαρτάνουμε εναντίον Του.
Αγαλλίαση της Σωτηρίας

Ένας μετανοημένος αμαρτωλός ο οποίος αποκαθίσταται πνευματικά μπορεί και πάλι να χαρεί για την προμήθεια που κάνει ο Ιεχωβά για σωτηρία. Λαχταρώντας κάτι τέτοιο, ο Δαβίδ παρακάλεσε τον Θεό: «Απόδος μοι την αγαλλίασιν της σωτηρίας σου και με πνεύμα ηγεμονικόν [πρόθυμο, ΜΝΚ] στήριξόν με». (Ψαλμός 51:12) Πόσο υπέροχο ήταν να αισθάνεται αγαλλίαση για τη βέβαιη ελπίδα της σωτηρίας από τον Ιεχωβά Θεό! (Ψαλμός 3:8) Αφού αμάρτησε κατά του Θεού, ο Δαβίδ ζήτησε από Αυτόν να του αποκαταστήσει τη χαρά της σωτηρίας. Σε μετέπειτα καιρούς, ο Ιεχωβά προμήθευσε σωτηρία μέσω της λυτρωτικής θυσίας του Γιου του, του Ιησού Χριστού. Αν εμείς, ως αφιερωμένοι δούλοι του Θεού, αμαρτήσουμε σοβαρά αλλά θέλουμε να αποκατασταθεί σε εμάς η χαρά της σωτηρίας, χρειάζεται να έχουμε μετανοημένη διάθεση ώστε να μην αμαρτάνουμε κατά του αγίου πνεύματος.—Ματθαίος 12:31, 32· Εβραίους 6:4-6.

Ο Δαβίδ ζήτησε από τον Ιεχωβά να τον στηρίξει ‘με πρόθυμο πνεύμα’. Προφανώς, αυτό δεν αναφέρεται ούτε στην προθυμία που εκδηλώνει ο Θεός να φανεί υποβοηθητικός ούτε στο άγιο πνεύμα του, αλλά στην υποκινούσα διανοητική διάθεση του Δαβίδ. Ο Δαβίδ ήθελε ο Θεός να τον στηρίξει με το να του μεταδώσει πνεύμα προθυμίας για να κάνει ό,τι ήταν σωστό και για να μην ξαναπέσει στην αμαρτία. Ο Ιεχωβά Θεός στηρίζει συνεχώς τους δούλους του και ανορθώνει αυτούς που κάμπτονται από διάφορες δοκιμασίες. (Ψαλμός 145:14) Πόσο παρηγορητικό είναι να το συνειδητοποιούμε αυτό, ιδιαίτερα αν έχουμε σφάλει αλλά έχουμε μεταμεληθεί και θέλουμε να υπηρετούμε πιστά τον Ιεχωβά για πάντα!
Τι θα Δίδασκε στους Παραβάτες;

Αν το επέτρεπε ο Θεός, ο Δαβίδ με ανιδιοτέλεια ήθελε να κάνει κάτι που θα έδειχνε την εκτίμησή του για το έλεος του Ιεχωβά και το οποίο θα βοηθούσε άλλους. Στη συνέχεια, ο μετανοημένος βασιλιάς εξέφρασε τα αισθήματά του με προσευχή στον Ιεχωβά ως εξής: «Θέλω διδάξει εις τους παραβάτας τας οδούς σου· και αμαρτωλοί θέλουσιν επιστρέφει εις σε». (Ψαλμός 51:13) Πώς θα μπορούσε ο Δαβίδ ο οποίος είχε αμαρτήσει να διδάξει τους παραβάτες του Νόμου του Θεού; Τι θα τους έλεγε; Και ποιο καλό θα μπορούσε να επιτελέσει αυτό;

Όταν θα έδειχνε στους Ισραηλίτες παραβάτες τις οδούς τού Ιεχωβά με την ελπίδα ότι θα τους απομάκρυνε από κάποια ασεβή πορεία, ο Δαβίδ θα μπορούσε να τονίσει πόσο κακιά είναι η αμαρτία, τι σημαίνει μετάνοια και πώς θα μπορούσαν να λάβουν το έλεος του Θεού. Επειδή είχε νιώσει την αγωνία της δυσμένειας του Ιεχωβά και της ένοχης συνείδησης, ο Δαβίδ αναμφίβολα θα ήταν ένας συμπονετικός εκπαιδευτής των μετανοημένων, συντριμμένων αμαρτωλών. Φυσικά, θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το παράδειγμά του για να διδάξει άλλους μόνο αφού πρώτα ο ίδιος είχε αποδεχτεί τους κανόνες του Ιεχωβά και είχε λάβει τη συγχώρησή Του, επειδή εκείνοι οι οποίοι αρνούνται να υποταχτούν στις θεϊκές απαιτήσεις δεν έχουν κανένα δικαίωμα να ‘διηγούνται τα διατάγματα του Θεού’.—Ψαλμός 50:16, 17.

Επαναλαμβάνοντας με άλλη μορφή τις προθέσεις του, ο Δαβίδ είπε: «Ελευθέρωσόν με από αιμάτων [ενοχή αίματος, ΜΝΚ], Θεέ, Θεέ της σωτηρίας μου· η γλώσσα μου θέλει ψάλλει εν αγαλλιάσει την δικαιοσύνην σου». (Ψαλμός 51:14) Η ενοχή αίματος επέφερε την καταδίκη σε θάνατο. (Γένεσις 9:5, 6) Έτσι, το να γνωρίζει ότι ο Θεός της σωτηρίας του τον είχε ελευθερώσει από την ενοχή αίματος σε σχέση με τον Ουρία θα έδινε στον Δαβίδ ειρήνη στην καρδιά και στο νου. Τότε, η γλώσσα του θα μπορούσε να ψάλλει με χαρά για τη δικαιοσύνη του Θεού, όχι για τη δική του δικαιοσύνη. (Εκκλησιαστής 7:20· Ρωμαίους 3:10) Ο Δαβίδ δεν μπορούσε να απαλείψει την ανηθικότητά του ή να φέρει πίσω τον Ουρία από τον τάφο, ακριβώς όπως ένας σημερινός άνθρωπος δεν μπορεί να αποκαταστήσει την αγνότητα ενός ατόμου το οποίο έχει αποπλανήσει ή να αναστήσει κάποιον που έχει σκοτώσει. Δεν θα πρέπει να το σκεφτόμαστε αυτό όταν βρισκόμαστε σε πειρασμό; Και πόσο πολύ πρέπει να εκτιμούμε το έλεος που μας δείχνει ο Ιεχωβά με δικαιοσύνη! Πραγματικά, η εκτίμηση θα πρέπει να μας υποκινεί να κατευθύνουμε άλλους προς αυτή τη Μεγάλη Πηγή της δικαιοσύνης και της συγχώρησης.

Κανένας αμαρτωλός δεν μπορεί να ανοίξει κατάλληλα τα χείλη του για να αποδώσει αίνο στον Ιεχωβά εκτός αν ο Θεός δείχνοντας έλεος τα ανοίξει, σαν να λέγαμε, για να πουν τις αλήθειες Του. Γι’ αυτό, ο Δαβίδ έψαλε: ‘Ιεχωβά, άνοιξον τα χείλη μου· και το στόμα μου θέλει αναγγέλλει την αίνεσίν σου’. (Ψαλμός 51:15) Με ανακουφισμένη τη συνείδησή του χάρη στη συγχώρηση του Θεού, ο Δαβίδ θα υποκινούνταν να διδάξει στους παραβάτες τις οδούς του Ιεχωβά και θα μπορούσε ελεύθερα να Τον εξυμνεί. Όλοι όσοι έχουν λάβει συγχώρηση για τα αμαρτήματά τους, όπως συνέβη με τον Δαβίδ, θα πρέπει να εκτιμούν την παρ’ αξία καλοσύνη την οποία έδειξε ο Ιεχωβά προς αυτούς και να επωφελούνται από κάθε ευκαιρία για να διακηρύττουν την αλήθεια του Θεού και ‘να αναγγέλλουν τον αίνο του’.—Ψαλμός 43:3.
Θυσίες που Αποδέχεται ο Θεός

Ο Δαβίδ είχε αποκτήσει βαθιά ενόραση η οποία τον έκανε να πει: «Διότι [εσύ Ιεχωβά] δεν θέλεις θυσίαν, άλλως ήθελον προσφέρει· εις ολοκαυτώματα δεν αρέσκεσαι». (Ψαλμός 51:16) Η διαθήκη του Νόμου απαιτούσε να προσφέρονται στον Θεό θυσίες ζώων. Όμως, τα αμαρτήματα της μοιχείας και του φόνου που διέπραξε ο Δαβίδ, τα οποία τιμωρούνταν με θάνατο, δεν μπορούσαν να εξιλεωθούν με τέτοιες θυσίες. Αλλιώς, εκείνος δεν θα λογάριαζε τα έξοδα προκειμένου να προσφέρει θυσίες ζώων στον Ιεχωβά. Χωρίς εγκάρδια μετάνοια, οι θυσίες δεν έχουν αξία. Συνεπώς, θα ήταν λάθος να νομίζουμε ότι μπορούμε να αντισταθμίζουμε τη συνεχιζόμενη αδικοπραγία με το να κάνουμε μερικά καλά πράγματα.

Ο Δαβίδ πρόσθεσε: «Θυσίαι του Θεού είναι πνεύμα συντετριμμένον· καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην, Θεέ, δεν θέλεις καταφρονήσει». (Ψαλμός 51:17) Στην περίπτωση ενός ατόμου που έχει αμαρτήσει και έχει μετανοήσει, η θυσία που αποδέχεται ο Θεός «είναι πνεύμα συντετριμμένον». Ένα τέτοιο άτομο δεν έχει μαχητική στάση. Η καρδιά ενός αφιερωμένου ατόμου το οποίο έχει συντριμμένο πνεύμα λυπάται βαθιά για το αμάρτημά του, ταπεινώνεται επειδή διαισθάνεται την αποδοκιμασία του Θεού και είναι πρόθυμη να κάνει το καθετί ώστε να ανακτήσει τη θεϊκή εύνοια. Δεν μπορούμε να προσφέρουμε τίποτα πολύτιμο στον Θεό μέχρις ότου μετανοήσουμε για τα αμαρτήματά μας και του δώσουμε την καρδιά μας με ‘αποκλειστική αφοσίωση’.—Ναούμ 1:2, ΜΝΚ.

Ο Θεός δεν απορρίπτει μια τέτοια θυσία όπως είναι η συντριμμένη και ταπεινωμένη καρδιά. Έτσι, παρά την οποιαδήποτε δυσκολία που αντιμετωπίζουμε ως λαός του, ας μην ενδώσουμε στην απόγνωση. Αν, καθώς περπατάμε στο μονοπάτι της ζωής, σκοντάψουμε με κάποιον τρόπο που κάνει την καρδιά μας να εκλιπαρεί για το θεϊκό έλεος, δεν χάθηκε κάθε ελπίδα. Ακόμη και αν έχουμε αμαρτήσει σοβαρά αλλά έχουμε μετανοήσει, ο Ιεχωβά δεν θα απορρίψει τη συντριμμένη μας καρδιά. Θα μας συγχωρήσει με βάση τη λυτρωτική θυσία του Χριστού και θα μας αποκαταστήσει στην εύνοιά Του. (Ησαΐας 57:15· Εβραίους 4:16· 1 Ιωάννου 2:1) Ωστόσο, οι προσευχές μας, όπως αυτές που έκανε ο Δαβίδ, θα πρέπει να γίνονται για την αποκατάσταση της θεϊκής εύνοιας και όχι για να αποφύγουμε την αναγκαία επίπληξη ή διόρθωση. Ο Θεός συγχώρησε τον Δαβίδ, αλλά και τον τιμώρησε επίσης.—2 Σαμουήλ 12:11-14.

Σκάβουμε για Πνευματικά Πετράδια

Ψαλμ 45:4—Ποια είναι η μεγαλύτερη αλήθεια που χρειάζεται υπεράσπιση; (w14 15/2 σ. 5 ¶11)

Ο Πολεμιστής-Βασιλιάς δεν διεξάγει επεκτατικό πόλεμο για να κατακτήσει εδάφη και να υποτάξει λαούς. Διεξάγει δίκαιο πόλεμο με ευγενείς σκοπούς. Ιππεύει «για την υπόθεση της αλήθειας και της ταπεινοφροσύνης και της δικαιοσύνης». Η μεγαλύτερη αλήθεια που χρειάζεται υπεράσπιση αφορά την παγκόσμια κυριαρχία του Ιεχωβά. Ο Σατανάς αμφισβήτησε τη νομιμότητα της διακυβέρνησης του Ιεχωβά όταν στασίασε εναντίον Του. Έκτοτε, δαίμονες και άνθρωποι αψήφησαν αυτή τη θεμελιώδη αλήθεια. Τώρα έχει έρθει ο καιρός να καλπάσει ο διορισμένος από τον Ιεχωβά Βασιλιάς για να εδραιώσει μια για πάντα την αλήθεια ότι Αυτός είναι ο δικαιωματικός Κυρίαρχος.

Ψαλμ 48:12, 13—Με ποια ευθύνη μάς επιφορτίζουν αυτά τα εδάφια; (w15 15/7 σ. 9 ¶13)

Ανεξάρτητα από το πόσο καιρό είμαστε στην αλήθεια, πρέπει να μιλάμε στους άλλους για την οργάνωση του Ιεχωβά. Η ύπαρξη του πνευματικού παραδείσου εν μέσω ενός πονηρού, διεφθαρμένου και άστοργου κόσμου αποτελεί σύγχρονο θαύμα! Πρέπει να μεταδίδουμε με χαρά στις “μελλοντικές γενιές” τα θαυμαστά πράγματα γύρω από την οργάνωση του Ιεχωβά, ή αλλιώς τη «Σιών», και την αλήθεια γύρω από τον πνευματικό παράδεισο

Ψαλμοί 42 ως 72 μας δείχνουν ότι, αν θέλουμε να υπομένουμε δοκιμασίες με επιτυχία, πρέπει να εμπιστευόμαστε απόλυτα στον Ιεχωβά και να μάθουμε να τον προσμένουμε για απελευθέρωση.

51ος Ψαλμός περιέχει τις συγκινητικές ικεσίες του προς τον Ιεχωβά και δείχνει καθαρά ότι δεν αρκέστηκε απλώς στην ομολογία των σφαλμάτων του, αλλά και μετανόησε για τις αμαρτίες του.

Ψαλμ 51 Μολονότι δε ο Δαβίδ ανένηψε πνευματικά, υφίστατο τις συνέπειες της αμαρτίας του σε όλη την υπόλοιπη ζωή του.

Ψαλμ 51:1-19 Τι γίνεται, όμως, αν τα έντονα αισθήματα ενοχής και ντροπής επιμένουν αφού μετανοήσουμε και λάβουμε συγχώρηση;

Ψαλμ 50:7-23 Όταν αυτές οι ιδιότητες έλειπαν, οι θυσίες, η νηστεία, ακόμη και οι προσευχές γίνονταν απεχθείς και άνευ αξίας στα μάτια του Θεού.

Ψαλμ 51:1-19 Είναι, λοιπόν, και σοφό και Γραφικό να μαθαίνουμε από τα λάθη των άλλων.

Ψαλμ 51:5 Όπως καταδεικνύεται στο λήμμα ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ, η μετάνοια (ακολουθούμενη από τη μεταστροφή) αποτελεί προϋπόθεση για τη συμφιλίωση του ανθρώπου με τον Θεό

Ψαλμ 51:1-12 Βέβαια, χρειάζεται να κάνετε θετικά βήματα σε αρμονία με τις προσευχές σας.

Ψαλμ 51:1-12 Ο Ιεχωβά άκουσε την προσευχή του και τον συγχώρησε, μολονότι ο Δαβίδ αντιμετώπισε δυσάρεστες συνέπειες εξαιτίας του αμαρτήματός του.

Ψαλμ 51:1-12 Σε ορισμένες προσευχές, μπορείτε να αινείτε τον Ιεχωβά όπως έκανε ο Ιερεμίας.

Ψαλμ 50:7-15 Αντίθετα, όσοι ακολουθούν εσφαλμένη πορεία και περιφρονούν την αγάπη του Ιεχωβά, οι οποίοι επισύρουν όνειδος στο όνομά του και προκαλούν αμείλικτα βάσανα στους άλλους, φέρνουν «λύπη στην καρδιά» του Ιεχωβά.

Ψαλμ 45:1-7 Γιατί μπορούμε να είμαστε πεπεισμένοι ότι ο Μεσσιανικός Βασιλιάς θα προωθεί την τέλεια δικαιοσύνη;

Ψαλμ 46:8-10 Αυτοί οι οποίοι θα ευνοηθούν με αιώνια ζωή θα είναι όσοι έχουν σφυρηλατήσει «τα σπαθιά τους σε υνιά και τα δόρατά τους σε δρεπάνια» και δεν “μαθαίνουν πια τον πόλεμο”.

Ψαλμ 45:1-6 Στη συνέχεια, η βασιλεία του θα φέρει ειρήνη και ευημερία σε όλη τη γη.

Ψαλμ 50:8-13 Δεν χρειάζεται τίποτα από όσα μπορούν να του προσφέρουν οι άνθρωποι.

Ψαλμ. 49:6-9 Ωστόσο, μέσω του θανάτου του, ο Ιησούς κατέβαλε το μόνο αποδεκτό λυτρωτικό αντίτιμο—το τέλειο σώμα του και το χυμένο αίμα του.

Ψαλμ 48:1,2,9,12,13 Έχετε και εσείς την επιθυμία να μελετάτε και να διηγείστε την ιστορία του επίγειου τμήματος της οργάνωσης του Ιεχωβά;

Ψαλμ 49:6-9: «Εκείνοι που εμπιστεύονται στο βιος τους και καυχιούνται για τα άφθονα πλούτη τους, κανείς τους δεν μπορεί με οποιονδήποτε τρόπο να απολυτρώσει αδελφό, ούτε και να δώσει στον Θεό λύτρο για αυτόν (και το αντίτιμο για την απολύτρωση της ψυχής τους είναι τόσο πολύτιμο ώστε έχει εκλείψει στον αιώνα), προκειμένου να παραμείνει ζωντανός για πάντα και να μη δει το λάκκο».

Ψαλμ 45:7 Εκείνος πάντοτε απέδιδε αποκλειστική αφοσίωση στον Ιεχωβά.

Ψαλμ 45:1-5 Αυτό, λοιπόν, που επιθυμούσε ο ψαλμωδός ήταν να λειτουργήσει αποτελεσματικά η γλώσσα του, σαν γραφίδα στο χέρι ενός εκπαιδευμένου, επιδέξιου και ικανού αντιγραφέα.

Ψαλμ 51:17 Ο Ιεχωβά είναι ασφαλώς σε θέση να χειριστεί μια τέτοια κατάσταση, διότι «γιατρεύει αυτούς που έχουν συντετριμμένη καρδιά και επιδένει τα σημεία στα οποία πονούν»

Ψαλμ 51:5 Αλλά ο Ιεχωβά, ο οποίος είναι άψογος, «γνωρίζει καλά την πλάση μας, θυμάται ότι είμαστε χώμα» και είναι ελεήμων.

Ψαλμ 49:6-9 Πόσο ευγνώμονες είμαστε που ο Θεός «έδωσε τον μονογενή του Γιο, για να μην καταστραφεί όποιος ασκεί πίστη σε αυτόν, αλλά να έχει αιώνια ζωή»!

Ψαλμ 45:1,2,6,7 Η πιστή τάξη του δούλου συμμερίζεται αυτή τη χαρά εκπροσωπώντας τον Βασιλιά και αυξάνοντας τα συμφέροντά του στη γη.

Ψαλμ 49:6-9 Πόσο ευγνώμονες είμαστε όμως που “ο Θεός έδωσε τον μονογενή του Γιο, ώστε όποιος ασκεί πίστη σε αυτόν να έχει αιώνια ζωή”!

Ψαλμ 49:7-9 Πράγματι, δεν πρέπει να πάψουμε ποτέ να ευχαριστούμε τον Ιεχωβά για αυτό το μεγαλειώδες δώρο.

Ψαλμ 51:10,12 Η αμαρτωλή διαγωγή ίσως ασκεί ισχυρή έλξη στην ξεπεσμένη μας σάρκα, αλλά ο Ιεχωβά μπορεί να βάλει μέσα μας πρόθυμο πνεύμα, την επιθυμία να τον υπακούμε.

Ψαλμ 51:5,9,17 Το γεγονός ότι νιώθουμε προσωπικά αυτή τη συγκινητική πτυχή της προσωπικότητας του Ιεχωβά ενισχύει την αγάπη μας για αυτόν και μας παρακινεί να μιμούμαστε το παράδειγμά του στις σχέσεις μας με τους άλλους.

Ψαλμ 49:7-9 Γι’ αυτόν το λόγο ο Ιησούς, όταν παρουσίασε τον εαυτό του για βάφτισμα ώστε να αρχίσει τη θυσιαστική του πορεία, είπε στον Πατέρα του: «Μου ετοίμασες σώμα».

Ψαλμ 49:7-9 Ωστόσο, ο Ιεχωβά Θεός προμήθευσε τον Γιο του, τον Ιησού Χριστό, ως λύτρο για να καλύψει το κόστος των αμαρτιών μας.

Ψαλμ 46:9 Σας προτρέπουμε να μάθετε για αυτήν, ώστε να ζήσετε στον καιρό κατά τον οποίο η ειρήνη θα γεμίσει τη γη!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Το υλικό που σας παρουσιάζουμε σε αυτή την σελίδα είναι επιλεγμένο από τον επίσημο ιστότοπο των Χριστιανών Μαρτύρων του Ιεχωβά τον οποίο και σας προτρέπουμε να επισκέπτεστε τακτικά για την ποιότητα στην υλη που τον διακρίνει!

This is not the official website of Jehovah’s Witnesses jw.org is the official website of Jehovah's Witnesses and is the authoritative website about our beliefs, teachings, & activities.

Did you like this? Share it:

No Comments on “ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΨΑΛΜΟΙ 45-51”

Comments on this entry are closed.


Το υλικό που σας παρουσιάζουμε σε αυτή την σελίδα είναι επιλεγμένο από τον επίσημο ιστότοπο των Χριστιανών Μαρτύρων του Ιεχωβά τον οποίο και σας προτρέπουμε να επισκέπτεστε τακτικά για την ποιότητα στην ενημέρωση και στην υλη που τον διακρίνει!