Η Νικόλ ήταν ένα υγιές κοριτσάκι. Ένα βράδυ, όμως, παραπονέθηκε ότι πονούσε το κεφάλι της, και οι γονείς της την πήγαν στο νοσοκομείο. Το επόμενο βράδυ, ενώ βρισκόταν ακόμη υπό ιατρική παρακολούθηση, έπαθε καρδιακή προσβολή. Περαιτέρω εξετάσεις έδειξαν ότι είχε πάθει μια σπάνια βακτηριακή λοίμωξη που εξαπλώθηκε στους πνεύμονες, στα νεφρά και στην καρδιά της. Μέσα σε 48 ώρες, η Νικόλ πέθανε. Ήταν μόλις τριών χρονών.

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ κάποιου αγαπημένου προσώπου είναι μία από τις μεγαλύτερες συμφορές στη ζωή ενός ανθρώπου. Μερικές φορές, η απώλεια μπορεί να φαίνεται αβάσταχτη. Η Ιζαμπέλ, η μητέρα της Νικόλ, λέει: «Η Νικόλ μού λείπει αφάνταστα. Μου λείπει το αγκάλιασμά της, η μυρωδιά της, η τρυφερότητά της. Μου λείπει ο τρόπος που μου έδινε ένα λουλουδάκι κάθε μέρα. Την έχω συνέχεια στο μυαλό μου».

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Μήπως έχετε χάσει και εσείς ένα αγαπημένο σας πρόσωπο—παιδί, σύζυγο, αδελφό ή αδελφή, γονέα ή στενό φίλο; Αν ναι, πώς μπορείτε να αντιμετωπίσετε τη θλίψη σας;

Αποδοχή του Γεγονότος

«Όταν άκουσα ότι πέθανε ο πατέρας μου, έπαθα σοκ. Βρέθηκα σε απόγνωση. Με κατέκλυσαν οι ενοχές για το ότι δεν ήμουν δίπλα του εκείνη την ώρα. Κανένας πόνος δεν συγκρίνεται με το βαθύ πόνο που προκαλεί η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου. Ο πατέρας μου μού λείπει αφάνταστα!»—Σάρα.

ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ άνθρωποι δυσκολεύονται να μιλήσουν για το θάνατο, ανεξάρτητα από το πολιτιστικό ή το θρησκευτικό τους υπόβαθρο. Σε μερικές γλώσσες υπάρχουν ευφημισμοί για να μετριάζεται κάπως η αμηχανία που προκαλεί το συγκεκριμένο θέμα. Λόγου χάρη, στα ελληνικά, αντί να πούμε ότι κάποιος «πέθανε», ίσως λέμε «έφυγε», «έκλεισε τα μάτια του» ή «μας άφησε».

Ακόμη και οι πιο ήπιες εκφράσεις, όμως, δεν μπορούν να απαλύνουν τη βαθιά οδύνη που νιώθουν συνήθως όσοι έχουν χάσει έναν δικό τους άνθρωπο. Η θλίψη μερικών είναι τόσο βαριά ώστε απλώς δεν μπορούν να αποδεχτούν αυτό που συνέβη.

Αν έχετε χάσει κάποιο αγαπημένο σας πρόσωπο, ίσως και εσείς δυσκολεύεστε πολύ να αποδεχτείτε την απώλεια. Ίσως μάλιστα να προσποιείστε ότι είστε καλά, παρότι μέσα σας νιώθετε το αντίθετο. Βέβαια, δεν πενθούν όλοι με τον ίδιο τρόπο, οπότε αν δεν εξωτερικεύετε τη θλίψη σας, αυτό δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι καταπνίγετε τα αισθήματά σας.* Αν όμως νιώθετε υποχρεωμένοι να συμπεριφέρεστε με έναν ορισμένο τρόπο μπροστά στους άλλους—ίσως μπροστά σε μέλη της οικογένειάς σας που επίσης πενθούν—τότε μπορεί να δημιουργηθούν προβλήματα.

“Εγώ Δεν Έχω το Περιθώριο να Κλάψω”

Προσέξτε την περίπτωση του Ναθάνιελ, ο οποίος έχασε τη μητέρα του όταν ήταν 24 χρονών. Ο ίδιος λέει: «Στην αρχή, τα είχα εντελώς χαμένα. Ένιωθα ότι έπρεπε να στηρίξω εγώ τον πατέρα μου και πολλές από τις φίλες της μητέρας μου που δεν μπορούσαν να συνέλθουν από το σοκ. Εγώ δεν είχα το περιθώριο να κλάψω».

Πέρασε ένας χρόνος, και για τον Ναθάνιελ προσωπικά η διαδικασία της αποδοχής δεν είχε ολοκληρωθεί ακόμη. Ο ίδιος λέει: «Ο πατέρας μου συνεχίζει να μου τηλεφωνεί κάθε τόσο για να πει τον πόνο του, και αυτό είναι πολύ καλό. Το έχει ανάγκη να μιλήσει, και χαίρομαι που του είμαι χρήσιμος. Το θέμα είναι πως, όταν εγώ χρειάζομαι στήριξη, νιώθω ότι δεν έχω κάπου να ακουμπήσω».

Όσοι έχουν να φροντίσουν άτομα που εξαρτώνται από αυτούς—περιλαμβανομένων και εκείνων που ανήκουν στον ιατρικό κλάδο και αντιμετωπίζουν συχνά την πραγματικότητα του θανάτου—μπορεί επίσης να νιώθουν υποχρεωμένοι να καταπνίγουν τα αισθήματά τους. Για παράδειγμα, η Ελοΐζα, η οποία είναι γιατρός πάνω από 20 χρόνια, εργαζόταν σε μια κοινότητα στην οποία οι άνθρωποι ήταν δεμένοι μεταξύ τους, ενώ και εκείνη ήταν δεμένη με τους ασθενείς της. Η ίδια λέει: «Ήμουν μαζί με πολλούς από αυτούς στις τελευταίες τους στιγμές, και μερικοί ήταν αγαπημένοι μου φίλοι».

Η Ελοΐζα ήξερε ότι το κλάμα αποτελεί φυσική διέξοδο. «Παρ’ όλα αυτά, δυσκολευόμουν να κλάψω», λέει. «Με απασχολούσε τόσο πολύ το ότι έπρεπε να είμαι δυνατή για χάρη των άλλων ώστε το θεωρούσα απαραίτητο να συγκρατώ τα αισθήματά μου. Πίστευα ότι αυτό περίμεναν οι άλλοι από εμένα».

«Το Σπίτι Ήταν Άδειο Χωρίς Εκείνη»

Η μοναξιά είναι ίσως ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν όσοι έχουν χάσει κάποιον δικό τους. Η Άσλι, για παράδειγμα, ήταν 19 χρονών όταν η μητέρα της πέθανε από καρκίνο. «Έπειτα από αυτό, ήμουν σαν χαμένη και ένιωθα εντελώς μόνη», λέει. «Η μητέρα μου ήταν η καλύτερή μου φίλη. Ήμασταν αχώριστες!»

Ασφαλώς, δεν ήταν εύκολο για την Άσλι να γυρίζει στο σπίτι κάθε μέρα και να μη βρίσκει τη μητέρα της εκεί. Η ίδια λέει: «Το σπίτι ήταν άδειο χωρίς εκείνη. Πολλές φορές πήγαινα στο δωμάτιό μου και έκλαιγα καθώς έβλεπα φωτογραφίες της και σκεφτόμουν τα πράγματα που κάναμε μαζί».

Να είστε βέβαιοι πως, είτε έχετε χάσει κάποιον συγγενή σας είτε κάποιον καλό σας φίλο, δεν είστε οι μόνοι που περνούν αυτή τη στενοχώρια. Πολλοί έχουν βρει αποτελεσματικούς τρόπους για να τα βγάλουν πέρα, όπως θα δούμε στη συνέχεια.

Εφόσον ο καθένας πενθεί με το δικό του τρόπο, είναι άδικο να βγάζουν οι άλλοι συμπεράσματα για όσους δεν εξωτερικεύουν με έντονο τρόπο τα συναισθήματά τους για το θάνατο ενός αγαπημένου τους προσώπου.

Τι Μπορεί να Βοηθήσει Όσους Πενθούν

«Ο Ιεχωβά είναι κοντά σε εκείνους που έχουν συντετριμμένη καρδιά».—Ψαλμός 34:18.

ΕΠΕΙΤΑ από το θάνατο κάποιου αγαπημένου σας προσώπου, μπορεί να κυριευτείτε από ισχυρά συναισθήματα—σοκ, μούδιασμα, λύπη, ίσως ακόμη και ενοχή ή θυμό. Βέβαια, όπως αναφέρθηκε και στο προηγούμενο άρθρο, δεν πενθούν όλοι με τον ίδιο τρόπο. Ως εκ τούτου, μπορεί να μη βιώσετε όλα αυτά τα συναισθήματα και μπορεί να μην εκδηλώσετε τη θλίψη σας όπως κάποιοι άλλοι. Ωστόσο, όταν νιώθετε την ανάγκη να εκφράσετε τον πόνο σας, δεν είναι κακό να το κάνετε αυτό.

«Αφήστε τον Εαυτό σας να Πενθήσει!»

Η Ελοΐζα, η γιατρός που αναφέρθηκε νωρίτερα, προσπάθησε να κρατήσει μέσα της τα αισθήματά της όταν πέθανε η μητέρα της. «Στην αρχή έκλαψα», λέει η ίδια, «αλλά μετά άρχισα να καταπνίγω τα αισθήματά μου—όπως έκανα και όταν έχανα κάποιον ασθενή. Η υγεία μου έχει κλονιστεί, και ίσως έφταιξε ακριβώς αυτό. Η συμβουλή μου προς όσους έχουν χάσει δικό τους άνθρωπο είναι: Αφήστε τον εαυτό σας να πενθήσει! Βγάλτε το από μέσα σας. Αυτό θα σας ανακουφίσει».

Εντούτοις, καθώς περνούν οι ημέρες και οι εβδομάδες, μπορεί να νιώσετε σαν τη Σεσίλια, η οποία έχασε το σύζυγό της από καρκίνο. Η ίδια λέει: «Μερικές φορές, απογοητεύομαι από τον εαυτό μου επειδή φαίνεται ότι δεν έχω ανταποκριθεί στις προσδοκίες ορισμένων που θεωρούν ότι έπρεπε να το είχα ξεπεράσει πια».

Αν περνάει και από το δικό σας μυαλό αυτή η σκέψη, προσπαθήστε να θυμάστε ότι δεν υπάρχει ένας και μοναδικός σωστός τρόπος για να πενθήσετε. Μερικοί καταφέρνουν να συνεχίσουν τη ζωή τους σχετικά εύκολα. Άλλοι πάλι όχι. Σε μια τέτοια περίπτωση, η διαδικασία της ίασης δεν μπορεί να επισπευστεί. Γι’ αυτό λοιπόν, μη νιώθετε υποχρεωμένοι να συνέλθετε μέσα σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.*

Τι γίνεται όμως αν δεν βλέπετε φως στην άκρη του τούνελ της θλίψης σας και έχετε μαραζώσει από την απελπισία; Ίσως βιώνετε κάτι παρόμοιο με αυτό που συνέβη σε έναν δίκαιο άνθρωπο, τον Ιακώβ, ο οποίος «αρνούνταν να παρηγορηθεί» όταν του είπαν ότι είχε πεθάνει ο γιος του ο Ιωσήφ. (Γένεση 37:35) Αν αυτή είναι και η δική σας αντίδραση, ποια πρακτικά βήματα μπορείτε να κάνετε για να μη σας καταβάλει η θλίψη;

Να φροντίζετε τον εαυτό σας. «Μερικές φορές, νιώθω εξουθενωμένη και συνειδητοποιώ ότι έχω ξεπεράσει τα όριά μου», λέει η Σεσίλια. Όπως δείχνουν τα λόγια της, η θλίψη μπορεί να έχει σοβαρές επιπτώσεις, τόσο στη σωματική όσο και στη συναισθηματική υγεία. Είναι καλό λοιπόν να δίνετε ιδιαίτερη προσοχή στη σωματική σας υγεία. Να αναπαύεστε επαρκώς και να τρώτε θρεπτικές τροφές.

Είναι αλήθεια ότι μπορεί να μην έχετε και πολλή διάθεση να φάτε, πόσο μάλλον να ψωνίσετε και να μαγειρέψετε. Ωστόσο, αν παραμελείτε τη διατροφή σας, μπορεί να γίνετε ευάλωτοι στις λοιμώξεις και στις αρρώστιες, και αυτό απλώς θα επιδεινώσει την ήδη άσχημη κατάστασή σας. Να προσπαθείτε να τρώτε έστω και μικρές ποσότητες για να διατηρήσετε την υγεία σας.*

Αν είναι δυνατόν, βρείτε κάποιον τρόπο για να ασκείστε—έστω και αν πρόκειται απλώς για περπάτημα. Η σωματική άσκηση ίσως αποτελέσει αφορμή για να βγείτε από το σπίτι. Επιπλέον, με την ήπια άσκηση εκκρίνονται ενδορφίνες, κάποιες χημικές ουσίες του εγκεφάλου που βελτιώνουν τη διάθεση.

Να δέχεστε βοήθεια από άλλους. Ίσως αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό σε περίπτωση απώλειας συζύγου. Ίσως κάποια πράγματα να τα φρόντιζε εκείνος ή εκείνη και τώρα έχουν μείνει πίσω. Για παράδειγμα, αν ο σύντροφός σας χειριζόταν τα οικονομικά ζητήματα ή έκανε τις δουλειές του σπιτιού, μπορεί στην αρχή να δυσκολευτείτε να αναλάβετε αυτές τις ευθύνες μόνοι σας. Στην περίπτωση αυτή, μπορούν να σας βοηθήσουν πολύ οι συμβουλές φίλων που δείχνουν την ανάλογη διακριτικότητα.—Παροιμίες 25:11.

Η Αγία Γραφή λέει ότι ο αληθινός φίλος «γεννιέται για καιρό στενοχώριας». (Παροιμίες 17:17) Γι’ αυτό, μην απομονώνεστε από τους άλλους νομίζοντας ότι θα τους γίνετε βάρος. Αντιθέτως, η συναναστροφή με άλλα άτομα μπορεί να λειτουργήσει ως γέφυρα για να περάσετε από το στάδιο της θλίψης στο στάδιο της αποδοχής. Μια κοπέλα ονόματι Σάλι διαπίστωσε μετά το θάνατο της μητέρας της ότι η συναναστροφή με άλλα άτομα βελτίωνε πολύ τη διάθεσή της. Η ίδια λέει: «Πολλοί από τους φίλους μου με συμπεριλάμβαναν στις κοινωνικές τους δραστηριότητες. Αυτό με βοηθούσε πολύ να αντιμετωπίζω την έντονη μοναξιά μου. Πάντα το εκτιμούσα όταν οι άλλοι με ρωτούσαν απλώς: “Πώς είσαι μετά το θάνατο της μητέρας σου;” ή κάτι παρόμοιο. Διαπίστωσα ότι το να μιλάω για τη μητέρα μου με βοήθησε να συνέλθω».

Αφήστε τον εαυτό σας να θυμηθεί. Προσπαθήστε να φέρετε στη μνήμη σας τις χαρούμενες στιγμές που περάσατε με το αγαπημένο σας πρόσωπο, ίσως κοιτάζοντας φωτογραφίες. Είναι αλήθεια ότι στην αρχή μπορεί να σας είναι οδυνηρό να θυμάστε εκείνες τις στιγμές. Με τον καιρό, όμως, αυτές οι αναμνήσεις μπορεί να σας βοηθήσουν να συνέλθετε αντί να σας προκαλούν πόνο.

Θα μπορούσατε μάλιστα να δοκιμάσετε να κρατήσετε ημερολόγιο, στο οποίο να γράψετε τις ευχάριστες αναμνήσεις σας ή και όσα θα θέλατε να είχατε πει στο αγαπημένο σας πρόσωπο όσο ζούσε. Ίσως συνειδητοποιήσετε τα αισθήματά σας καλύτερα αν τα δείτε γραμμένα. Το γράψιμο μπορεί επίσης να αποτελέσει υγιή συναισθηματική διέξοδο.

Είναι καλό να κρατάτε ενθύμια; Οι απόψεις διίστανται, και αυτό δεν είναι περίεργο, μια που ο καθένας πενθεί διαφορετικά. Μερικοί πιστεύουν ότι το να κρατάει κανείς προσωπικά αντικείμενα του εκλιπόντος δεν τον αφήνει να συνέλθει. Άλλοι θεωρούν ότι αυτό βοηθάει. Η Σάλι λέει: «Έχω κρατήσει πολλά πράγματα της μαμάς μου. Με βοηθούν να το αντιμετωπίσω».*

Να στηρίζεστε “στον Θεό κάθε παρηγοριάς”. Η Γραφή λέει: «Ρίξε στον Ιεχωβά το βάρος που σηκώνεις, και αυτός θα σε στηρίξει». (Ψαλμός 55:22) Η προσευχή στον Θεό δεν είναι συναισθηματικό δεκανίκι. Είναι πραγματική και απαραίτητη επικοινωνία με “τον Θεό κάθε παρηγοριάς, ο οποίος μας παρηγορεί σε κάθε μας θλίψη”.—2 Κορινθίους 1:3, 4.

Ο Λόγος του Θεού, η Αγία Γραφή, παρέχει τη μεγαλύτερη παρηγοριά. Ο Χριστιανός απόστολος Παύλος δήλωσε: «Έχω ελπίδα προς τον Θεό . . . ότι πρόκειται να γίνει ανάσταση δικαίων και αδίκων». (Πράξεις 24:15) Ο στοχασμός γύρω από τη Γραφική ελπίδα της ανάστασης μπορεί να παρηγορήσει όσο τίποτα άλλο αυτούς που έχουν χάσει κάποιον δικό τους.* Η Λόρεν, η οποία έχασε τον έφηβο αδελφό της σε δυστύχημα, διαπίστωσε πόσο αληθεύει αυτό. Η ίδια λέει: «Όσο άσχημα και αν αισθανόμουν, έπαιρνα τη Γραφή και διάβαζα έστω και ένα εδάφιο. Διάλεγα εδάφια που ήταν πολύ ενισχυτικά και τα διάβαζα επανειλημμένα. Με παρηγορούσαν, για παράδειγμα, τα λόγια που είπε ο Ιησούς στη Μάρθα μετά το θάνατο του Λαζάρου: “Ο αδελφός σου θα εγερθεί”».—Ιωάννης 11:23.

«Δεν Υπάρχει Λόγος να Γίνετε Έρμαιο της Απώλειας»

Παρότι η προσπάθεια να ξεπεράσετε τη θλίψη σας είναι δύσκολη, τελικά θα σας βοηθήσει να συνεχίσετε τη ζωή σας. Μη νιώθετε ένοχοι θεωρώντας ότι αν το κάνετε αυτό θα προδώσετε το αγαπημένο σας πρόσωπο ή θα το ξεχάσετε. Η αλήθεια είναι ότι δεν θα το ξεχάσετε ποτέ. Σε κάποιες περιπτώσεις, μπορεί να σας κατακλύζουν ξαφνικά οι αναμνήσεις, αλλά τα οδυνηρά συμπτώματα σταδιακά θα εξασθενήσουν.

Ίσως επίσης μπορέσετε να φέρνετε με ευχαρίστηση στο νου σας γλυκόπικρες αναμνήσεις. Λόγου χάρη, η Άσλι, η οποία αναφέρθηκε στο προηγούμενο άρθρο, λέει: «Θυμάμαι την τελευταία μέρα πριν από το θάνατο της μητέρας μου. Φαινόταν καλύτερα και σηκώθηκε από το κρεβάτι για πρώτη φορά ύστερα από μέρες. Ενώ τη χτένιζε η αδελφή μου, αρχίσαμε και οι τρεις να γελάμε για κάτι, και είδα στο πρόσωπο της μητέρας μου ένα χαμόγελο που είχα να δω πολύ καιρό. Έδειχνε πολύ ευτυχισμένη που ήταν μαζί με τις κόρες της!»

Θα μπορείτε επίσης να αναλογίζεστε πολύτιμα διδάγματα που είχατε πάρει όταν το αγαπημένο σας πρόσωπο ήταν κοντά σας. Για παράδειγμα, η Σάλι λέει: «Η μαμά είχε έναν υπέροχο τρόπο να διδάσκει. Έδινε σπουδαίες συμβουλές χωρίς να φαίνεται ότι πρόκειται για συμβουλές, και με δίδασκε να παίρνω σωστές αποφάσεις που ήταν δικές μου—όχι απλώς αυτό που είχε πει εκείνη ή ο μπαμπάς».

Οι αναμνήσεις από το αγαπημένο σας πρόσωπο μπορούν να είναι αυτό ακριβώς που χρειάζεστε για να βοηθηθείτε να συνεχίσετε τη ζωή σας. Κάποιος νεαρός ονόματι Άλεξ το διαπίστωσε αυτό. Ο ίδιος λέει: «Μετά το θάνατο του πατέρα μου, αποφάσισα να συνεχίσω να ζω όπως μου έμαθε εκείνος—να μην ξεχνάω ποτέ να απολαμβάνω τη ζωή. Σε όσους έχουν χάσει γονέα, θα έλεγα το εξής: Ποτέ δεν θα το ξεπεράσετε εντελώς, αλλά δεν υπάρχει λόγος να γίνετε έρμαιο της απώλειας. Πενθήστε και θρηνήστε όσο νιώθετε την ανάγκη, αλλά μην ξεχνάτε ότι παρ’ όλα αυτά πρέπει να αξιοποιήσετε τη ζωή που έχετε μπροστά σας όσο το δυνατόν καλύτερα».

Σε συνάρτηση με αυτό, καλό θα ήταν να αποφύγετε βιαστικές αποφάσεις όπως η μετακόμιση ή η σύναψη καινούριας σχέσης. Τυχόν αλλαγές αυτού του είδους πρέπει να γίνονται μόνο αφού έχετε δώσει στον εαυτό σας το χρόνο να προσαρμοστεί στην καινούρια κατάσταση.

Αν και το αλκοόλ μπορεί να αμβλύνει κάπως τον πόνο της απώλειας, η επίδρασή του είναι προσωρινή. Σε τελική ανάλυση, δεν θα σας βοηθήσει να αντιμετωπίσετε τη θλίψη σας και μπορεί να σας γίνει εθισμός.

Εφόσον ο καθένας πενθεί διαφορετικά, οι φίλοι και οι συγγενείς δεν πρέπει να προσπαθούν να επιβάλλουν στον πενθούντα τις προσωπικές τους απόψεις για αυτό το θέμα.—Γαλάτες 6:2, 5.

Για πληροφορίες σχετικά με την κατάσταση των νεκρών και την υπόσχεση του Θεού περί ανάστασης, βλέπε το βιβλίο Τι Διδάσκει Πράγματι η Αγία Γραφή;, κεφάλαια 6 και 7, που είναι έκδοση των Μαρτύρων του Ιεχωβά.

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΕΝΟΧΗΣ

Ίσως να νιώθετε ότι κάποια αμέλεια από μέρους σας συνέβαλε στο θάνατο του αγαπημένου σας προσώπου. Το να συνειδητοποιήσετε ότι η ενοχή—είτε πραγματική είτε φανταστική—αποτελεί φυσιολογική αντίδραση στη θλίψη μπορεί από μόνο του να σας βοηθήσει. Και πάλι, δεν είναι αναγκαίο να κρατάτε μέσα σας αυτά τα αισθήματα. Αν μιλάτε για τις ενοχές που νιώθετε, αυτό μπορεί να σας παράσχει την εκτόνωση που τόσο χρειάζεστε.

Ωστόσο, πρέπει να συνειδητοποιήσετε ότι, ανεξάρτητα από το πόσο αγαπάμε κάποιον, δεν μπορούμε να ελέγχουμε τη ζωή του, ούτε μπορούμε να εμποδίζουμε “τους καιρούς και τις απρόβλεπτες περιστάσεις” να επηρεάζουν εκείνους που αγαπάμε. (Εκκλησιαστής 9:11) Εκτός αυτού, τα κίνητρά σας αναμφίβολα δεν ήταν κακά. Για παράδειγμα, μήπως το ότι δεν κλείσατε ραντεβού με το γιατρό πιο νωρίς σημαίνει ότι σχεδιάζατε να αρρωστήσει το αγαπημένο σας πρόσωπο και να πεθάνει; Και βέβαια όχι! Επομένως, φέρετε όντως ενοχή για το θάνατό του; Όχι.

Μια μητέρα έμαθε να αντιμετωπίζει την ενοχή μετά το θάνατο της κόρης της σε αυτοκινητικό δυστύχημα. Η ίδια εξηγεί: «Αισθανόμουν ένοχη επειδή εγώ την είχα στείλει να πάει κάπου. Όμως, συνειδητοποίησα ότι ήταν ανόητο να αισθάνομαι έτσι. Δεν ήταν κακό που την έστειλα μαζί με τον πατέρα της για να κάνει κάποια δουλειά. Επρόκειτο, απλώς, για ένα φοβερό δυστύχημα».

“Αλλά υπάρχουν τόσα πράγματα που θα ήθελα να είχα πει ή να είχα κάνει”, ίσως πείτε. Αυτό είναι αλήθεια, αλλά ποιος από εμάς μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι ο τέλειος πατέρας, η τέλεια μητέρα ή το τέλειο παιδί; Η Αγία Γραφή μάς υπενθυμίζει: «Όλοι σφάλλουμε πολλές φορές. Αν κάποιος δεν σφάλλει σε λόγο, αυτός είναι τέλειος άντρας». (Ιακώβου 3:2· Ρωμαίους 5:12) Γι’ αυτό, αποδεχτείτε το γεγονός ότι δεν είστε τέλειος. Το να σας απασχολούν διαρκώς ένα σωρό «αν» δεν θα αλλάξει τίποτα· αντίθετα, μπορεί να επιβραδύνει την ανάρρωσή σας.*

http://wol.jw.org/el/wol/lv/r11/lp-g/0/16821

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Το υλικό που σας παρουσιάζουμε σε αυτή την σελίδα είναι επιλεγμένο από τον επίσημο ιστότοπο των Χριστιανών Μαρτύρων του Ιεχωβά τον οποίο και σας προτρέπουμε να επισκέπτεστε τακτικά για την ποιότητα στην υλη που τον διακρίνει!

This is not the official website of Jehovah’s Witnesses jw.org is the official website of Jehovah's Witnesses and is the authoritative website about our beliefs, teachings, & activities.

Did you like this? Share it:

No Comments on “Μια Αβάσταχτη Απώλεια”

Comments on this entry are closed.


Το υλικό που σας παρουσιάζουμε σε αυτή την σελίδα είναι επιλεγμένο από τον επίσημο ιστότοπο των Χριστιανών Μαρτύρων του Ιεχωβά τον οποίο και σας προτρέπουμε να επισκέπτεστε τακτικά για την ποιότητα στην ενημέρωση και στην υλη που τον διακρίνει!