Από τον ανταποκριτή του «Ξύπνα!» στην Ελλάδα

Οι μάρτυρες του Ιεχωβά στην Ελλάδα θα θυμούνται για πολύν καιρό τον Ιούλιο του 1975. Την ογδόη ημέρα αυτού του μηνός οι κυριώτερες εφημερίδες των Αθηνών ανήγγειλαν «ΝΟΜΙΜΟΙ ΟΙ ΓΑΜΟΙ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ.» Ζωηρή συγκίνησις κατέλαβε χιλιάδες Ελληνικές οικογένειες λόγω αυτής της αλλαγής των πραγμάτων.

Αυτή η αναγνώρισις ήταν αποτέλεσμα μιας αποφάσεως του Συμβουλίου Επικρατείας που έγινε στις 3 Ιουλίου. Η απόφασις καθώριζε τα εξής:

«Το θρησκευτικόν δόγμα των Μαρτύρων του Ιεχωβά ή Χιλιαστών πληροί τας προϋποθέσεις της κατά το Σύνταγμα «γνωστής θρησκείας» και αποτελεί ούτω δόγμα «ανεγνωρισμένον» . . . Όθεν, γάμος τελεσθείς μεταξύ οπαδών του ως είρηται δόγματος και κατά την προς τούτο προβλεπομένην υπ’ αυτού ιεροτελεστίαν δεν είναι ανυπόστατος και το εν τοιούτω γάμω συλληφθέν τέκνον είναι γνήσιον.»

Αλλά γιατί χρειάσθηκε μια τέτοια απόφασις του Συμβουλίου Επικρατείας;

Επί τέσσερα και πλέον χρόνια προηγουμένως η Ελληνική Κυβέρνησις θεωρούσε τους γάμους των μαρτύρων του Ιεχωβά, ως «ανυπόστατους» και τα παιδιά τους ως «νόθα.» Γιατί; Διότι μια εγκύκλιος που είχε εκδοθή στις 13 Νοεμβρίου του 1970, από τον τότε Αντιπρόεδρο και Υπουργό Εσωτερικών, κ. Στυλιανό Παττακό, διεκήρυττε ότι «η θρησκεία των μαρτύρων του Ιεχωβά δεν είναι γνωστή.»

Μήπως αυτό σας εκπλήσσει; Ίσως γνωρίζετε ότι οι μάρτυρες του Ιεχωβά είναι δραστήριοι, με πλήρη νομική αναγνώρισι σε πολλές χώρες και νήσους. Πραγματικά, οι. Μάρτυρες διεξάγουν ένα Βιβλικό εκπαιδευτικό έργο στην Ελλάδα από την αρχή του εικοστού αιώνος. Γιατί, λοιπόν, μετά από επτά περίπου δεκαετίες η Ελληνική κυβέρνησις θεώρησε τους μάρτυρες του Ιεχωβά ως «μη γνωστή» θρησκεία;

Τακτική Αδιάκοπης Πιέσεως

Αυτό συνέβη εξ αιτίας της συνεχούς πιέσεως που υφίστατο η κυβέρνησις από ένα όμιλο επιρροής που μισούσε το Βιβλικό άγγελμα που κήρυτταν οι μάρτυρες του Ιεχωβά. Μια περίεργη εκδήλωσις αυτού του μίσους άρχισε το 1927. Εκείνο το έτος, για πρώτη φορά, ο κλήρος της Ελληνικής Ορθοδόξου Εκκλησίας έθεσε ερώτημα στον τότε Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου σχετικά με το αν οι γάμοι μεταξύ «Σπουδαστών της Γραφής» (όπως ωνομάζοντο τότε οι Μάρτυρες) ήσαν νόμιμοι και αν έπρεπε να εγγράφονται στα Ληξιαρχικά Βιβλία. Ο Εισαγγελεύς απήντησε:

«Μία των θεμελιωδεστέρων του Νεωτέρου Δημοσίου Δικαίου αρχών—απορρέουσα δε και εκ πατροπαραδότου ημίν, τοις Έλλησιν, αρετής—η ανεξιθρησκεία εστίν . . . Εν δε τη ανεξιθρησκεία και τέλεσις μυστηρίων ως και πάσα ιεροπραξία αναμφισβητήτως περιλαμβάνεται. Επομένως γάμος καθ’ οιονδήποτε δόγμα τελεσθείς μεταξύ προσώπων κατ’ αυτό θρησκευτικώς πολιτευομένων, είναι κατ’ αρχήν απολύτως σεβαστός και δεκτικός, άρα, καταχωρήσεως εις τα Ληξιαρχικά του Κράτους βιβλία.»

Είκοσι χρόνια αργότερα οι θρησκευτικοί κύκλοι έκαμαν και πάλι απόπειρες να πιέσουν την κυβέρνησι ν’ αφαιρέση από τους μάρτυρας του Ιεχωβά τη νομική της αναγνώρισι. Έτσι, το 1947 έθεσαν ερώτημα ως προς την εγκυρότητα των γάμων μεταξύ των Μαρτύρων. Αλλά εδοκίμασαν άλλη μια απογοήτευσι, διότι ο Εισαγγελεύς του Αρείου Πάγου δήλωσε:

«Δοθέντος δ’ ότι η αίρεσις αυτών [των Μαρτύρων του Ιεχωβά] είναι εν Ελλάδι, γνωστή, ήτοι φανερά, μη έχουσα κρύφια δόγματα και λατρείαν και μη αντιβαίνουσα εις την κοινήν ηθικήν και την δημοσίαν τάξιν . . . απολαύουσιν ούτοι της του Συντάγματος αναγνωριζομένης ανεξιθρησκείας . . . Κατ’ ακολουθίαν, γάμος μεταξύ Χιλιαστών, συμφώνως προς τα δόγματα ταύτα τελεσθείς εγκύρως συνάπτεται . . . και τυγχάνει καταχωριστέος εις τα Ληξιαρχικά Βιβλία.»

Οι θρησκευτικοί κύκλοι, όμως, αρνήθηκαν να παραδεχθούν την ήττα τους. Συνέχισαν να ζητούν μια άλλη ευκαιρία για να επαναφέρουν αυτό το θέμα στο προσκήνιο. Η ευκαιρία αυτή παρουσιάσθηκε το 1959. Αλλά και πάλι, ένας αμερόληπτος δικαστής αρνήθηκε να υποκύψη σ’ αυτή την τακτική της πιέσεως. Ο κ. Ανδρέας Τούσης, Αντεισαγγελεύς του Αρείου Πάγου, εξέδωκε μια καλά τεκμηριωμένη Γνωμοδότησι στην οποία βεβαίωνε ότι οι μάρτυρες του Ιεχωβά ήσαν «γνωστή» θρησκεία και ότι οι γάμοι των ήσαν νόμιμοι.

Από «Γνωστή» Θρησκεία σε «μη Γνωστή»

Αργότερα, όμως, η πολιτική κατάστασις στην Ελλάδα χειροτέρεψε. Ξαφνικά, τη νύχτα της 21ης Απριλίου 1967, μια στρατιωτική ομάς έθεσε τη χώρα κάτω από τον έλεγχό της. Διώρισαν ως αρχιεπίσκοπο έναν ευνοούμενο τους κληρικό που ωνομάζετο Ιερώνυμος.

Αυτή φαινόταν μια τέλεια ευκαιρία για να καταφέρη ο κλήρος άλλο ένα πλήγμα κατά των μαρτύρων του Ιεχωβά. Αλλά, αντί ν’ απευθυνθή στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, η Αρχιεπισκοπή Αθηνών εζήτησε αυτή τη φορά από τον κ. Κ. Μουρατίδη, καθηγητή του Κανονικού δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, να εκδώση μια γνωμάτευσι σχετικά με το αν οι μάρτυρες του Ιεχωβά αποτελούσαν «γνωστή» θρησκεία.

Ο καθηγητής Μουρατίδης εξέδωσε τη γνωμάτευσι του στις 5 Σεπτεμβρίου 1967. Αγνοώντας όλες τις προηγούμενες αποφάσεις των Εισαγγελέων του Αρείου Πάγου, δήλωσε ότι οι μάρτυρες του Ιεχωβά δεν αποτελούσαν «γνωστή» θρησκεία και ότι οι γάμοι των θα έπρεπε να θεωρούνται ανυπόστατοι.

Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος έφερε το ζήτημα στον Αντιπρόεδρο Παττακό. Από εκεί η υπόθεσις πήγε, όχι στον Άρειο Πάγο, αλλά στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, που απετελείτο από δικηγόρους που ήσαν υποκείμενοι στους Υπουργούς της κυβερνήσεως. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα;

Ενισχυμένο από τη γνωμάτευσι του Καθηγητού Μουρατίδη, στις 13 Νοεμβρίου 1970, το Νομικό Συμβούλιο απεφάνθη ότι οι μάρτυρες του Ιεχωβά ήσαν μη «γνωστή» θρησκεία. Κατόπιν, το Υπουργείο Εσωτερικών έστειλε εγκυκλίους στα Ληξιαρχεία της χώρας, διατάσσοντας να μη καταχωρούν τους γάμους των μαρτύρων του Ιεχωβά, εφ’ όσον «τέτοιοι γάμοι είναι ανυπόστατοι.» Επί πλέον, η εγκύκλιος δήλωνε ότι τα τέκνα των Μαρτύρων έπρεπε να δηλώνωνται κάτω από το οικογενειακό όνομα της μητέρας των, που είναι το ίδιο σαν να τα καθορίζη ως νόθα.

Τρομερές Συνέπειες

Μπορείτε να φαντασθήτε τις τραγικές συνέπειες μιας τέτοιας νομοθεσίας; Μέσα σε μια νύχτα χιλιάδες νυμφευμένα ζεύγη Ελλήνων θεωρήθηκαν ότι συζούσαν παρανόμως. Οι χήρες των μαρτύρων του Ιεχωβά δεν μπορούσαν πια να παίρνουν συντάξεις, εφ’ όσον ο νόμος τώρα έλεγε ότι δεν είχαν στην πραγματικότητα παντρευθή. Το Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων ηρνείτο να πληρώση τα έξοδα τοκετών και κηδειών.

Υπάλληλοι της κυβερνήσεως άρχισαν να διαγράφουν τις οικογένειες των Μαρτύρων από τα Ληξιαρχικά Βιβλία. Τα στοιχεία των γυναικών διεγράφησαν από τα ονόματα των συζύγων των και μεταφέρθηκαν πάλι κάτω από τα πατρικά των ονόματα. Τα τέκνα αυτών των γυναικών καταχωρήθηκαν ως εξώγαμα. Μερικοί υπάλληλοι έφθασαν ως το σημείο να αφαιρέσουν γεωργικούς κλήρους που είχαν χορηγηθή σε έγγαμα ζεύγη τα οποία δεν τα θεωρούσαν πλέον ως έγγαμα και δικαιούμενα να έχουν γεωργικό κλήρο.

Βεβαίως, δεν συμπεριφέρθηκαν τόσο σκληρά όλοι οι υπάλληλοι. Μερικοί ανεγνώρισαν ότι η εγκύκλιος του κ. Παττακού ήταν «τερατώδης.» Παρ’ όλα αυτά, έλεγαν «λυπούμεθα αλλά δεν μπορούμε, να την αγνοήσωμε.» Μερικοί συμπαθούντες προέτρεπαν τους μάρτυρες του Ιεχωβά να φέρουν τις υποθέσεις των στα δικαστήρια.

Πολλοί Μάρτυρες το έκαμαν. Κέρδισαν ακόμη και μερικές ευνοϊκές αποφάσεις από πρωτοβάθμια δικαστήρια. Αλλ’ όταν παρουσίαζαν αυτές τις αποφάσεις στους Ληξιάρχους, αυτοί, ηρνούντο να συμμορφωθούν. Προφανώς εφοβούντο τις συνέπειες της ανυπακοής στον Αντιπρόεδρο κ. Παττακό. Ο Αντιπρόεδρος ήταν ανένδοτος στην εναντίωσί του κατά των μαρτύρων του Ιεχωβά. Σε μια διαμαρτυρία που έγινε για τα αξιοθρήνητα αποτελέσματα της εγκυκλίου του, εκείνος απήντησε:

«(α) Ο Χιλιασμός δεν αποτελεί «γνωστήν θρησκείαν» κατά την Συνταγματικήν έννοιαν.

«(β) Οι μεταξύ των οπαδών του Χιλιασμού επικαλούμενοι ως τελεσθέντες κατά το θρήσκευμα αυτού γάμοι είναι ανυπόστατοι και μη καταχωριστέοι εις τα ληξιαρχικά βιβλία. Κατόπιν των ανωτέρω, παρακαλούμεν όπως παύσητε να επικαλήσθε συναισθηματικούς ή φιλανθρωπικούς λόγους επί ζητημάτων δι’ α μόνον η Λογική και ο Νόμος πρυτανεύουν.»

Οι φρικτές συνέπειες μιας τέτοιας «Λογικής και Νόμου» έγιναν φανερές σε μια περίπτωσι που αφωρούσε τον θάνατο ενός βρέφους. Όταν ο πατέρας Δημήτριος Καζάνης, ζήτησε άδεια ταφής, ο Ληξίαρχος αρνήθηκε. Δήλωσε ότι δεν μπορούσε να καταχωρήση μια «διαγραφή,» λόγω θανάτου, αφού δεν υπήρχε η αντίστοιχος «εγγραφή» της γεννήσεως στα βιβλία του. Για τον αξιωματούχο, το βρέφος δεν είχε γεννηθή ποτέ.

Τι ντροπή ήταν, να είναι υποχρεωμένος ο πατέρας, ενώ αναζητούσε ένα τρόπο για να διορθώση την κατάστασι, να διατηρή το νεκρό βρέφος του σ’ ένα ψυγείο. Η είδησις σύντομα έφθασε στους δημοσιογράφους. Ένα περιοδικό έφερε τον τίτλο: «ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΟΥ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΥ, ΠΤΩΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ ΣΤΟ ΨΥΓΕΙΟ!»—Επίκαιρα, 26 Ιανουαρίου 1973, σελ. 20.

Μετά από πολλά, παρενέβη ένας εισαγγελεύς και διέταξε να καταχωρηθή το παιδί στο όνομα του πατέρα του και να ταφή. Αυτό, όμως, δεν διόρθωσε τα πράγματα για τους περισσοτέρους μάρτυρες του Ιεχωβά στην Ελλάδα. Ούτε οι αποφάσεις των πρωτοβαθμίων δικαστηρίων, που αγνοήθηκαν, ούτε η βοήθεια από ένα μέρος του τύπου μπορούσε να καταργήση την εγκύκλιο του Υπουργού Εσωτερικών. Τι μπορούσε, λοιπόν, να γίνη;

Μια Απροσδόκητη Αλλαγή

Μετά από μακρές συζητήσεις με νομικούς συμβούλους, απεφασίσθη να φερθούν δυο υποθέσεις στο Συμβούλιο Επικρατείας. Η μία περίπτωσις ήταν του Προκοπίου Α. Δελή, του οποίου ο γάμος είχε καταχωρηθή νομίμως το 1957. Παρ’ όλα αυτά, ο Ληξίαρχος της κοινότητος Βουνιατάδων Κερκύρας, αρνήθηκε κατόπιν αιτήσεως του Δελή να καταχωρήση εκεί τη σύζυγο του και το τέκνο του.

Η δεύτερη περίπτωσις ήταν του Σταματίου Καλλιντέρη, ενός κλητήρος του δήμου Περιστερίου Αθηνών. Οι αρμόδιοι, του Δήμου διέκοψαν την χορήγησι του μηνιαίου επιδόματος για την οικογένεια του «επί τω λόγω ότι ο γάμος μεταξύ αυτού και της Μαρίας Χορμόβα, ανηκόντων αμφοτέρων εις το δόγμα των μαρτύρων του Ιεχωβά, όπερ δεν αποτελεί «γνωστήν» και «ανεγνωρισμένην» θρησκείαν και τελεσάντων τον γάμον τούτον κατά τους τύπους του ως είρηται δόγματος, είναι ανυπόστατος.»

Εν όψει της σπουδαιότητας αυτών των περιπτώσεων, το Συμβούλιο Επικρατείας αποφάσισε να κρίνη και τις δύο την ιδία μέρα, στις 22 Απριλίου 1975. Εν αναμονή αυτής της συνεδριάσεως, πολλά ερωτήματα απασχολούσαν τους μάρτυρες του Ιεχωβά. Θα ενεργούσε το Συμβούλιο Επικρατείας χωρίς θρησκευτική προκατάληψι; Πώς θ’ αντιδρούσε ο κλήρος; Θα παρενέβαινε ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος;

Μερικούς μήνες όμως πριν από αυτή τη συνεδρίασα συνέβη κάτι ανέλπιστο. Ο στρατιωτικός όμιλος απέλυσε την τότε κυβέρνησι και διώρισε νέα. Μολονότι περισσότερο καταπιεστική από την προηγούμενη, αυτή η κυβέρνησις έπεσε άδοξα λίγους μόνον μήνες μετά την ανάληψι της εξουσίας στα χέρια της. Τότε οι στρατιωτικοί εκάλεσαν τους πολιτικούς να αναλάβουν. Ανέθεσαν την αρχηγία στον πρώην πολιτικό Κωνσταντίνο Καραμανλή, που ζούσε αυτοεξόριστος στο Παρίσι επί δέκα χρόνια. Θα εβελτιώνοντο τώρα τα πράγματα για τους μάρτυρας του Ιεχωβά;

Η Κυβέρνησις του κ. Καραμανλή προγραμμάτισε εκλογές και ένα δημοψήφισμα με το οποίο εγκαθιδρύθηκε ένα δημοκρατικό πολίτευμα. Η νέα Ελληνική Βουλή ψήφισε φιλελεύθερο Σύνταγμα. Αυτό εξασφάλιζε προσωπική ελευθερία για τον Ελληνικό λαό και ίσα δικαιώματα για τους πολίτες ασχέτως θρησκευτικών πεποιθήσεων. Είναι ενδιαφέρον ότι αυτές οι εξελίξεις συνέβησαν ακριβώς πριν από την ημερομηνία που είχε ορισθή για να εξετασθούν οι περιπτώσεις των μαρτύρων του Ιεχωβά.

Ο νέος Υπουργός Εσωτερικών κ. Στεφανόπουλος, ερωτήθηκε αν ήταν δυνατόν να εκδώση μια νέα εγκύκλιο που να καταργή την προηγούμενη εγκύκλιο του Παττακού. Στην απάντησί του, ο Στεφανόπουλος πρότεινε να προχωρήσουν οι ενδιαφερόμενοι με τις δύο περιπτώσεις στο Συμβούλιο Επικρατείας. Εξέφρασε τις προσδοκίες του ότι ο νόμος «θα δώση μια σωστή λύσι» και πρόσθεσε: «Εν αντιθέτω περιπτώσει, θα ίδωμεν τι μπορεί να γίνη. Όπως αντιλαμβάνεσθε, δεν πρόκειται απλώς περί ανακλήσεως μιας προηγουμένης εγκυκλίου, αλλά περί νομικού θέματος εκκρεμούντος προς επίλυσιν ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου.»

Και Πάλι Νομικώς «Γνωστή» Θρησκεία

Οι συνεδριάσεις προχώρησαν πολύ καλά. Ο Εισηγητής του Συμβουλίου, κ. Μ. Σ. Μουζουράκης, παρουσίασε πολύ ωραία ολόκληρο το θέμα σχετικά με τους μάρτυρες του Ιεχωβά, Κατόπιν πρότεινε να καταργηθή η προηγούμενη διοικητική πράξις. Παραδόξως, ένας από τους νομικούς συμβούλους του Κράτους συνεφώνησε, ενώ ένας άλλος προσπάθησε αδύναμα να υποστηρίξη την προηγούμενη εγκύκλιο που στερούσε από τους μάρτυρας τη νομική αναγνώρισι. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα;

Στις 3 Ιουλίου 1975, ο Πρόεδρος του Συμβουλίου Επικρατείας ανήγγειλε ευνοϊκές αποφάσεις και στις δύο περιπτώσεις. Σύμφωνα μ’ αυτές, ο Υπουργός Εσωτερικών εξέδωσε μια νέα εγκύκλιο προς όλους τους δήμους και κοινότητες και προς τα Ελληνικά Προξενεία του Εξωτερικού. Διέτασσε να καταχωρούνται οι γάμοι μεταξύ μαρτύρων του Ιεχωβά καθώς και τα τέκνα που προέρχονται απ’ αυτούς τους γάμους.

Πόσο ευχάριστο ήταν αυτό για τους μάρτυρες του Ιεχωβά στην Ελλάδα! Τώρα, που τα σοβαρά νομικά εμπόδια έχουν απομακρυνθή μπορούν και πάλι να συγκεντρώσουν όλη την ενεργητικότητα των στο να μεταδίδουν στους άλλους το πιο σπουδαίο άγγελμα—το ευαγγέλιον της εγκαθιδρυμένης βασιλείας του Θεού.—Ματθ. 24:14.

*** g76 8/5 σ. 17-20 Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά—“Γνωστοί” Πάλι στην Ελλάδα ***

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Το υλικό που σας παρουσιάζουμε σε αυτή την σελίδα είναι επιλεγμένο από τον επίσημο ιστότοπο των Χριστιανών Μαρτύρων του Ιεχωβά τον οποίο και σας προτρέπουμε να επισκέπτεστε τακτικά για την ποιότητα στην υλη που τον διακρίνει!

This is not the official website of Jehovah’s Witnesses jw.org is the official website of Jehovah's Witnesses and is the authoritative website about our beliefs, teachings, & activities.

Did you like this? Share it:

No Comments on “Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά—“Γνωστοί” Πάλι στην Ελλάδα”

Comments on this entry are closed.


Το υλικό που σας παρουσιάζουμε σε αυτή την σελίδα είναι επιλεγμένο από τον επίσημο ιστότοπο των Χριστιανών Μαρτύρων του Ιεχωβά τον οποίο και σας προτρέπουμε να επισκέπτεστε τακτικά για την ποιότητα στην ενημέρωση και στην υλη που τον διακρίνει!