Το μίσος της Εκκλησίας του δικέφαλου αετού (μας είπαν πρώην κληρικούς, νυν μισθωτούς του Σόρος κ.α. – μετά από αυτό ας μας πουν και μάρτυρες του Ιεχωβά – εμείς σας αγαπάμε, peace!) Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος Κύριε Ροΐδη, Οι λεγόμενοι Χριστιανοί Μάρτυρες του Ιεχωβά (στο εξής Μ.Ι.), κατά τους εχθρούς τους Χιλιαστές, είναι μια χριστιανική αίρεση 7 εκατομμυρίων περίπου πιστών διάσπαρτων σε όλο τον κόσμο, με μια πολυεθνική κατανομή που θα τη ζήλευε η Ορθόδοξη Εκκλησία η οποία εντοπίζεται γεωγραφικά σε συγκεκριμένες εθνικές αλληλομισούμενες Εκκλησίες και φατρίες. Τρία από τα χαρακτηριστικά των Μ.Ι. είναι η άρνηση στράτευσης, η πολιτική ουδετερότητα και η συλλογική άσκηση της Ιεραποστολής.

Η στάση των πρώτων Χριστιανών απέναντι στα ζητήματα της στράτευσης και του πολέμου, δεν ήταν τόσο αντιμιλιταριστική και φιλειρηνική όπως έχει επικρατήσει να θεωρείται μέσα σε ένα κλίμα υπερβολικής εξιδανίκευσης του πρώιμου Χριστιανισμού ο οποίος από ενωρίς έδωσε δείγματα ενός επικίνδυνου φονταμενταλισμού. Υπενθυμίζω πως ένα από τα πρώτα ζητήματα που απασχόλησαν την αποστολική Εκκλησία ήταν το γελοίο θέμα της περιτομής των ανδρικών αιδοίων. Πέρα λοιπόν από κάποιες μεμονωμένες περιπτώσεις αρνητών στράτευσης του μαρτυρολογίου, πέρα από τα επιχειρήματα του Τερτυλλιανού που υπογραμμίζει το από το κατά Ματθαίον «ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν» και μερικών ακόμη συγγραφέων (Λακτάντιος, Ωριγένης κλπ), η στρατιωτική θητεία και ο πόλεμος ήταν πράγματα νομιμοποιημένα ακόμη και στην πρώιμη χριστιανική συνείδηση.

Αυτό που ενοχλούσε δεν ήταν η σφαγή του «εχθρού» στο πεδίο της μάχης, αλλά η προσφορά θυσίας του στρατού στους θεούς ή στον αυτοκράτορα. Αργότερα η τερατογένεση που προέκυψε μετά τον Μ.Κωνσταντίνο, έφτιαξε μια μιλιταριστική Εκκλησία που προσευχόταν για “νίκας τοις βασιλεύσι”.Η Εκκλησία έχοντας πιά γίνει θρησκεία της πιο χυδαίας πλέμπας και έχοντας αποφασίσει οριστικά πως δεν θα δυσκόλευε τη ζωή της με αντάρτικο κατά του Καίσαρα, αναζητούσε φόρμουλες σε διάφορα πεδία της καθημερινής ανάγκης, για να βολέψει την ευαγγελική διδαχή με τα συμφέροντά της.

Έτσι εισήγαγε την έννοια του δίκαιου πολέμου ο οποίος θα ευλογείται από την ίδια. Τον 5ο αιώνα, ο Ευχέριος της Λυών, στο «Μαρτυρολόγιον Θηβαϊκής Λεγεώνος», υποστηρίζει την στράτευση των Χριστιανών, όταν την εγκρίνει η Εκκλησία. O Nικηφόρος Φωκάς, αξίωσε από την Εκκλησία να κηρύσσει μάρτυρες της πίστης όσους έπεφταν στο πεδίο της μάχης. Ο άγ.Φώτιος στην “Επαναγωγή” του, προμηθεύει το απαραίτητο θρησκευτικό υπόστρωμα, που δικαιολογεί την συστράτευση της Εκκλησίας με τον Αυτοκράτορα. Ο τελευταίος οφείλει “Να κατακτά με το ζήλο του, με τη φροντίδα και τις δίκαιες νίκες του τα αγαθά που λείπουν“. Η Ε. Γλύκατζη Αρβελέρ γράφει σχετικά: “Θεωρώ… ότι ηπαλαιότερη έννοια για ‘ευγενή πόλεμο’, για τον πόλεμο δηλαδή που ‘δεν προκαλούσετον θάνατο χριστιανών’, έχει αντικατασταθεί τώρα με την έννοια του ‘δίκαιου’ πολέμου, όπως τον καθόρισε πράγματι με εμφανή τρόπο ο Φώτιος, σαν πόλεμο δηλαδήπου επιτρέπει στους κατ’εξοχήν Χριστιανούς του Βυζαντίου, να επεκτείνουν τηνΑυτοκρατορία….”.

Η ίδια επισημαίνει πως χάρι στην “Επαναγωγή”, ο“σωτηριολογικός” χαρακτήρας των πολεμικών επιχειρήσεων, “θα δικαιολογήσει στο τέλος, όλες τις ενέργειές τους εναντίον άλλων χριστιανών και πολύ περισσότερο εναντίον των απίστων….Η Εκκλησία έτοιμη πάντα να υποστηρίξει την επεκτατικήπροσπάθεια του Κράτους, που εξασφάλιζε την επέκταση της δικαιοδοσίας της..». (“Ηπολιτική ιδεολογία της Βυζ.Αυτοκρατορίας”, σ.50, 52, μτφρ.Τούλας Δρακοπούλου).Οι άγιοι, μιμούμενοι τους εθνικούς Θεούς, πολεμούν στο πλευρό των πόλεών τους, όπως η Αφροδίτη που υπερασπιζόταν την Τροία. Ο μυθικός αγ. Δημήτριος, ξεσηκώνει θαλασσοταραχή το 618 και βουλιάζει τα πλοιάρια των Σλάβων πουπολιορκούν την Θεσσαλονίκη, όπως μαρτυρεί ο επίσκοπος της Ιωάννης στο βιβλίοτων Θαυμάτων του. Λίγα χρόνια μετά το θαύμα επαναλαμβάνεται κατά των Αβάρωνπολιορκητών της πρωτεύουσας από τη θεά της Ναζαρέτ. Ο αγ. Δημήτριος επανήλθεμε νέο θαύμα το 1207.

Έβαλε τον εραστή της τσαρίνας να σκοτώσει τον ορθόδοξοΒούλγαρο τσάρο Ιωαννίτση Ασάν που πολιορκούσε την τότε λατινοκρατούμενηΘεσσαλονίκη (Ταφραλή Ορ. «Θεσσαλονίκη», Τροχαλία-’94). Οι μάρτυρες του Ιεχωβά (Μ.Ι.) δεν είναι οι πρώτοι Χριστιανοί που αρνούνται να πάρουν όπλα. Προηγήθηκε το δυτικό κίνημα των Αναβαπτιστών του 16ου αι. στοξεκίνημά του και εντελώς αναπάντεχα στην τσαρική Ρωσία θα συναντήσουμε τουςδραπέτες της Ορθοδοξίας Δουχοβόρζιους (80.000 ζουν σήμερα φυγάδες στον Καναδάκαι στην Ρωσία) και τους Μολοκανούς (σήμερα κυρίως στις ΗΠΑ) θρησκευτικούςπασιφιστές, διωγμένους αμείλικτα από το τσαρικό καθεστώς με τις ευλογίες τηςκρατικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Οι ΜΙ, πλήρωσαν τη φιλειρηνική τους θέση ακόμηκαι με τη ζωή τους στην υπό ναζιστική κατοχή Ευρώπη, στην σταλινική ΕΣΣΔ, καιστη δεξιά Ελλάδα του εμφύλιου.

Η άκριτα τυφλή στάση τους βέβαια αν επικρατούσεευρύτερα θα γινόταν επικίνδυνη για κάθε φιλειρηνική χώρα που θα είχε νααντιμετωπίσει εισβολή, αλλά όμως πηγάζει από αγαθή συνείδηση και στηρίζεται στην-αν ερμηνευθεί κατά γράμμα, ανόητη -εντολή του Χριστού “εάν τις ραπίσει σε…στρέψον αυτώ και την άλλην”. Η βλακώδης όσο και εγκληματική από τη μεριάτους, απόρριψη της μετάγγισης αίματος όταν κρίνεται ιατρικά αναγκαίο, πουβασίζεται σε προφανή παρερμηνεία κάποιου χωρίου της ανόητης Π. Διαθήκης (στηνοποία δυστυχώς οι Μ.Ι. αναφέρονται πολύ συχνότερα από ότι στο Ευαγγέλιο) έχειοδηγήσει πολλούς από αυτούς σε άδικο εθελούσιο θάνατο. Ευτυχώς τα τελευταίαχρόνια στην Ελλάδα η μετάγγιση σε ανήλικους Μ.Ι. γίνεται υποχρεωτικά. Ηαπολίτικη αποχή τους από τις εκλογές, απόρροια της θεοκρατικής τουςκοσμοαντίληψης, τους αφοπλίζει από οποιαδήποτε πολιτική παρέμβαση και είναιπολύ άδικο από μέρους τους το τσουβάλιασμα στην πράξη των κομμάτων που

υπερασπίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα μαζί με τα φασιστικά που τους καταδιώκουν, αφού αν φθάσουν ως την κάλπη ρίχνουν λευκό. Το κοινό στο οποίοέχουν απήχηση είναι καλοπροαίρετοι απλοϊκοί άνθρωποι-όχι υποχρεωτικάαγράμματοι- που κατά κανόνα αφιερώνουν ολοκληρωτικά την ζωή τους στηνΕκκλησία τους η οποία στην ουσία τους εκμεταλλεύεται ελέγχοντας ασφυκτικά τησυνείδησή τους, αν και είναι δύσκολο στην περίπτωσή τους να εντοπίσεις κακοπροαίρετους εξουσιαστές αφού και οι επίσκοποί τους ακόμη είναι άνθρωποι τηςπροσφοράς και της αυτοθυσίας, εκτιθέμενοι σε κινδύνους διώξεων, ξενιτεμένοιπολίτες του κόσμου, χωρίς κάποιο ατομικό όφελος, αφιερωμένοι ολοκληρωτικά σεαυτό που φαντασιώνονται πως είναι η επιθυμία του απαιτητικού θεού Ιεχωβά. Νομίζω πως οι Μ.Ι. αποτελούν μια ακόμη απόδειξη πως οι θρησκείες πρέπει να μπουνστο μικροσκόπιο της Ψυχιατρικής.

Η ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία συμπεριφέρθηκεστους (σήμερα περίπου 30.000) μάρτυρες του Ιεχωβάμε απίστευτη κακότητα και μοχθηρία, ίσως γιατίπερισσότερο από οποιαδήποτε χριστιανική Εκκλησία, ήταν η ζωντανή αποδοκιμασία της ιδιοτέλειας και τηςδιαφθοράς του επαγγελματικού ορθόδοξου κλήρου, ειδικά στο σκέλος της συνεχούς Ιεραποστολής με κάθεκίνδυνο, στα πέρατα της Οικουμένης. Είναι φυσικό οιβολεψάκηδες δημόσιοι υπάλληλοι ορθόδοξοι κληρικοίπου πουλούν για επιπλέον εισόδημα ακόμη και τα «Μυστήρια» και οι υποκριτέςενορίτες τους, που δεν θα χάλαγαν την καλοπέρασή τους έστω για 10 δευτερόλεπτα ριψοκίνδυνης εξωτερικής Ιεραποστολής, να ενοχλούνται από τον χριστιανικό ζήλοτων Μ.Ι. που εμπνέει το σύνολο των πιστών, οι οποίοι ακόμη και στα γηρατειά τους, ή στην αρρώστια τους, τρέχουν από πόρτα σε πόρτα ή μαθαίνουν ξένες γλώσσες και φεύγουν σε μακρινές χώρες για να διαδώσουν σε πολύ αντίξοες συνθήκες τη χριστιανική τους πίστη.

Ανόητος φανατισμός θα μου πείτε, ακραίος ιδεαλισμός θα μας πουν άλλοι και θα συμφωνήσω με όλους σας, αλλά αξίζει το σεβασμό μας, πολύ περισσότερο τουλάχιστον από την υποκρισία των Ορθόδοξων συμφεροντολόγων, που έχουν βάλει τη θρησκεία τους στην υπηρεσία κάθε βρωμοδουλειάς τους. Στις 16 Νοεμβρίου 1948, η Σύνοδος με εγκύκλιο της ζητά από τους αρχιερείς να μηνεπιτρέπουν την ταφή των “εμμενόντων εις την πλάνην του Χιλιασμού εν τοιςνεκροταφείοις αλλ’εκτός αυτών“. Τον Ιούλιο του 1963 ο Αθηνών Χρυσόστομος, τηλεγραφεί: “Μεγαλειότατε Βασιλεύ, Ευλαβώς παρακαλώ διατάξατε ματαιωθήμελετώμενον Συνέδριον αθέων και αναρχικών Ιεχωβάδων…” (Γ.Καραγιάννη“Εκκλησία και Κράτος”).

Η δουλοπρέπεια προς τον μονάρχη, η απαίτηση νααντιμετωπισθεί με την βία μια άλλη Εκκλησία, η περιφρόνηση προς τις θρησκευτικέςελευθερίες, ο συνειδητά ψευδής χαρακτηρισμός των Μ.Ι. ως αθέων, το κάρφωμά τουςως αναρχικών στην ακροδεξιά Εξουσία, είναι το δείγμα γραφής του άθλιουαρχιεπισκόπου που το 1967 πετάχτηκε σαν στυμμένη λεμονόκουπα από τα αφεντικάτου, παρ’όλο που δεν βρήκε μια λέξη για να καταδικάσει τη δικτατορία. H Xούντακαι τα ανάκτορα τον εκθρόνισαν “βία και δυναστεία” για χάρη του φιλόδοξουπαλατιανού παπά Ιερώνυμου όπως κατήγγειλε ο ίδιος ο Χρυσόστομος, που έδωσεάδοξη μάχη για την καρέκλα του, αλλά δεν είπε ούτε μια φράση συμπόνοιας για ταθύματα της Δικτατορίας. O Nτίνος Χριστιανόπουλος στο διήγημά του «Ο Χιλιαστής» (που του κόστισεταλαιπωρίες στην Ασφάλεια επί Χούντας) περιγράφει στο στρατόπεδο της Κορίνθου

το μαρτύριο νεοσύλλεκτου αντιρρησία χιλιαστή που κορυφώθηκε όταν αποστόμωσετον μητροπολίτη: «Ποιά Ορθοδοξία; Αυτήν που κάνει τη δουλειά της με τουςαλφαμίτες όταν δεν τα καταφέρνει με τους θεολόγους;». Τότε «…ακούστηκαν κραυγέςαπ’τη μεριά της λέσχης υπαξιωματικών….Θα τον έδερναν φαίνεται για την αυθάδειαπου έδειξε στον δεσπότη…..Ένα μήνα τώρα έτρωγε ξύλο βουβά….Ποιός ξέρει τι θα του‘καναν για να μη βαστάξει άλλο και να ξεφωνήσει….». Περί τους 300 Μ.Ι. βρίσκοντανμέχρι πρόσφατα κάθε στιγμή στην φυλακή, αρνούμενοι να καταταγούν στον στρατό(περιοδικό “Ξύπνα” 8-1-1998).

Αντίθετα η Ιεραρχία σφυρηλατεί ένθερμους στενούςδεσμούς με τον «φιλόχριστο» ελληνικό στρατό. Είναι γνωστές οι «περίφημεςκασέτες» του Αττικής Παντελεήμονα, προστατευόμενου των Χριστόδουλου-Βαρθολομαίου, «με τις ερωτικές συνομιλίες με νεαρό στρατιωτικό» («Ποντίκι», 11.8.’05). Σήμερα στο στρατό υπηρετούν 36-38 ιερείς από τον βαθμό του λοχαγού ωςτου συνταγματάρχη. Φαίνεται πως οι θέσεις στο πλευρό των ένστολων νέων είναιεπίζηλες, αν κρίνουμε από το γεγονός πως ένας από αυτούς τους ιερείς υπέβαλεμήνυση γιατί στα δίπτυχα της Εκκλησίας συμπεριέλαβαν κι άλλους 7 οι οποίοι όμωςμετείχαν μεν σε διαγωνισμό πρόσληψης αλλά την ώρα της ανακοίνωσης τηςεπιτυχίας τους ο διαγωνισμός ήταν σε εξέλιξη! («Ελευθεροτυπία», 25.12’05).

Η θεολογικά σωστή ορθόδοξη θέση, όσον αφορά στη συμμετοχή του κλήρου ακόμηκαι σε εθνικούς αγώνες εκφράστηκε από τον ζηλωτή Κοσμά Φλαμιάτο, πουχειροθετήθηκε μοναχός λίγο πριν πεθάνει και θεωρείται μάρτυρας της Ορθοδοξίας, που καυτηρίασε τη ένοπλη συμμετοχή κληρικών στην Επανάσταση, που ήταν έξωαπό την παράδοσή της και προέκυψε από τον βαθμιαίο αλλά και πρωτοφανήμετασχηματισμό της σε εθνική Εκκλησία. «…επίσκοποι και άλλοι εκ του Κλήρου τηςΑνατολής, και εφάνησαν τινες εξ αυτών οπλοφορούντες εις το στάδιον του κατά τωνΟθωμανών πολέμου, φαινόμενον όλως μοναδικόν, αλλόκοτον και αποτρόπαιον, ειςτην Ορθόδοξον Εκκλησίαν…” (“Απαντα”, εκδ. “Σπανός» 1976).

Κίνητρο τουΦλαμιάτου δεν πρέπει να ήταν μόνο η προσήλωση στο ευαγγελικό κήρυγμα της μηβίας αλλά το γνήσιο ορθόδοξο φρόνημά του. Έβλεπε, όπως και ο πατριάρχηςΓεννάδιος και όπως και ο Κοσμάς ο Αιτωλός που έκαναν κήρυγμα εθελοδουλείας καιυποταγής στη θεόσταλτη εξουσία του Σουλτάνου σύμφωνα με τις επιστολές τουΠαύλου, τον Οθωμανό που προστάτευε την Ορθοδοξία από τη μόλυνσή της από ταδυτικά δόγματα. Είναι φυσικό ένας φανατικός όπως αυτός να μην μπορούσε ναχωνέψει το γεγονός πως υπήρξαν κληρικοί που στράφηκαν κατά των συμφερόντωντης Εκκλησίας παίρνοντας μέρος στην Επανάσταση που υποκινήθηκε από τους Δυτικούς διαφωτιστές, και παράλληλα να ενοχλείτο από την αλλοίωση τηςβυζαντινής παράδοσης που ήθελε τον επίσκοπο να ευλογεί τα όπλα αλλά να μην ταχρησιμοποιεί ο ίδιος. Ο ιερωμένος που προσέφερε την αναίμακτη θυσία στοθυσιαστήριο δεν μπορούσε να έχει λερώσει τα χέρια του με αίμα. Αυτό ήτανβρωμοδουλειά των παρακατιανών λαϊκών. Έτσι το έβλεπαν οι Κανόνες, έτσι το ήθελεκαι η «Φιλορθόδοξη Εταιρεία» του Φλαμιάτου. … η συνέχεια αύριο -μην την χάσετε!

Το μίσος της Εκκλησίας του δικέφαλου αετού (Μέρος 2ο) (συνέχεια από το 1ο Μέρος ) 2οΜέροςΣτην Ελλάδα έχει διαμορφωθεί μια κουλτούρα «εθνικών θεμάτων» που διεκδικούντην θέση των ταμπού των αρχέγονων κοινωνιών. Ύψιστο και πρώτο εθνικό θέμα οιαστρονομικές στρατιωτικές δαπάνες τις οποίες το αντιπολιτευόμενο ΠΑΣΟΚυπερψήφιζε με κλειστά μάτια από το 1974 διότι τάχα μου ήταν υπεράνω ελέγχου, ενώοι φτωχές δαπάνες για την Υγεία ή για την Παιδεία καταψηφίζονταν συστηματικά.

Το κατά κανόνα φυγόστρατο ιερατείο και οι κηφήνες οραματιστές μοναχοί, του είδουςτου αγράμματου αγύρτη Παϊσιου, πλειοδοτούν σε πατριωτισμό, σε διδαχές μίσους γιαγειτονικούς λαούς και ευλογούν τους παρανοϊκά υπέρογκους εξοπλισμούς πουκαταδικάζουν την χώρα μας (και τη γείτονα) σε δυστυχία και υποανάπτυξη. Παράλληλα το παπαδαριό απαιτεί να τιμωρούνται οι αρνητές της στράτευσης. Οιθρησκευτικοί λειτουργοί των Μ.Ι. , Δ. Τσιρλής και Τ. Κουλούμπας, που ζήτησαν νααπαλλαγούν από την στράτευση σύμφωνα με νόμο του 1988, ως “ιερείς γνωστής θρησκείας”, καταδικάστηκαν και φυλακίστηκαν. Τα στρατοδικεία επικαλούντοέγγραφα της Συνόδου σύμφωνα με τα οποία η πίστη των Μ.Ι. δεν είναι “γνωστήθρησκεία”.

Παρά το ότι άσκησαν έφεση, παρέμειναν φυλακισμένοι και η εκδίκασητης υπόθεσής τους αναβλήθηκε τρεις φορές. Μετά από 15 μήνες φυλάκιση, τοδικαστήριο αναγκάστηκε να τους αθωώσει, αρνούμενο όμως να τους αποζημιώσει, επικαλούμενο πως έδειξαν βαρειά αμέλεια! Η ιστορία επαναλήφθηκε και με τονλειτουργό Αν. Γεωργιάδη, σαν να μην είχε προηγηθεί τίποτα και μάλιστα σεχειρότερη εκδοχή, αφού παρά την αθώωσή του και την αποφυλάκισή του, διατάχθηκενα επανακαταταχθεί. Ξαναδικάσθηκε, ξαναθωώθηκε και ξαναδιατάχθηκε για τρίτηφορά να καταταχθεί. Στις 10-9-’92 ξανααθωώθηκε αλλά χωρίς αποζημίωση, αφούτου αποδόθηκε βαρειά αμέλεια. Στις 29 Μαϊου του 1997 το Ευρ. Δικαστήριο, καταδίκασε ομόφωνα τις στρεψοδικίες και τις δεσποτικές γνωματεύσεις. Επιδίκασεστα τρία θύματα το ποσό των 18.000.000 σε βάρος των Ελλήνων Φορολογουμένων.

Με άλλη απόφασή του το 2002, επέβαλε στη χώρα μας πρόστιμο 4 εκατ. δρχ, επειδήείχε καταδικάσει μάρτυρες που λειτουργούσαν ναό στο Ηράκλείο (“Ελευθεροτυπία”,19-4-2002). Με το 561/3-2-2000 έγγραφο της Συνόδου προς την Νομαρχία ζητήθηκεμε περισσή θρασύτητα να απαγορευθεί ο προσδιορισμός Χριστιανός για τους M.I. στο ληξιαρχείο. Ο Συνήγορος του Πολίτη όμως, αναγνώρισε το δικαίωμα τουαυτοπροσδιορισμού τους (“Ελευθεροτυπία”, 13-9-2000), δικαίωμα το οποίοαπολαμβάνει ανενόχλητη η αιρετική Ορθόδοξη Εκκλησία, όσο κι αν η σχέση της μετο Ευαγγέλιο είναι αυτή του Φάντη με το ρετσινόλαδο. Το Δεκέμβριο του 2000 αποτάχθηκε ο M.I.πυροσβέστης Γιάννης Καφετζής επειδή αρνιόταν να πάρει μέροςστην έπαρση της Σημαίας παρόλο που η 354/11987 απόφαση του Εφετείου Κρήτης

αναγνωρίζει πως η άρνηση απόδοσης τιμών στη Σημαία από τους Μ.Ι. «δεν είναιπαράνομη….και δεν προσβάλλει τη δημόσια τάξη». Στην δίνη των σκανδάλων του 2005 οκαταποντιζόμενος πρωταγωνιστής τουςΧριστόδουλος πιάστηκε πανικόβλητοςαπό τα μαλλιά του και πρότεινεθεαματικά τη στράτευση του ιερατείου, η οποία θα δρούσε με μυστηριώδη τρόπο ως καθαρτικό για τον κλήρο. Μετην λήξη της φάρσας της αυτοκάθαρσηςκαι την επαναφορά της προσωρινά διακοπείσας Ομερτά, (μερικές εφημερίδες όπως η «Απογευματινή», έκαναν απροκάλυπτη στροφή 180 μοιρών) επικράτησανωριμότερεςσκέψεις και το πυροτέχνημα τηςστράτευσης εξερράγη: «Λούφα για τους ρασοφόρους, που θα κληθούν να υπηρετήσουντη θητεία τους, ζητάει η Ιερά Σύνοδος από τον υπουργό …..ζητεί …..με τον πλέον επίσημο τρόπο τρία ρουσφέτια για τους κληρικούς και μοναχούς, που σύμφωνα με τον νέο νόμο πρέπει να βάλουν το χακί για να φυλάξουν Θερμοπύλες

Να φορούν να ράσα για να εμπνέουν τον σεβασμό, να μην κρατούν όπλο για να μην κάνουνσκοπιά και να υπηρετούν σε γραφεία για να μην κάνουν αγγαρείες“. Θ.Τάτσης(«Ελευθεροτυπία», 2.8.’07). Οι Μ.Ι. πραγματοποιούν περιφερειακές συνελεύσεις στις οποίες προσέρχονταιντυμένοι πάντα προσεγμένα για να δείξουν το πρόσωπο του συντηρητικού καιπουριτανού οικογενειάρχη, το οποίο εκπροσωπεί την κουλτούρα τους, τα ήθη τουςκαι την αισθητική τους. Το συνταγματικό δικαίωμα του συνέρχεσθαι όμως, αμφισβητείται από το ορθόδοξο ποίμνιο. “Αγανακτισμένοι” παπάδες και θεούσεςγαβριούν έξω από τις αίθουσες ή τα γήπεδα όπου γίνονται οι συγκεντρώσεις τους. Θεωρήθηκε από την “Ελευθεροτυπία” (2-9-2000), είδηση, το ότι στην συνέλευση τηςΛάρισας δεν προκλήθηκαν επεισόδια.

Η μητρόπολη έβγαλε υβριστική ανακοίνωση“για μιαρό συνέδριο, το οποίο ανίερες και σκοτεινές δυνάμεις….” κ.λ.π.. Ο συντάκτηςτης ανταπόκρισης, διαπιστώνει πως στην πλειονότητα των Λαρισαίων η διοργάνωσητης συνέλευσης προκαλεί “δυσάρεστες εντυπώσεις“. Η εν λόγω πλειονότητα-ανυπάρχει-όφειλε αντί να δυσαρεστείται από ειρηνικές εκδηλώσεις ετερόδοξων που δεντην αφορούν, να ενοχλείται από τα χάλια της Μητρόπολης Λάρισας που βρέθηκεπολλές φορές στη δίνη οικονομικών (παγκάρι Τεμπών), διοικητικών (πόλεμοςμητροπολιτών Θεολόγου-Σεραφείμ, Ιγνάτιου) και άλλης μορφής σκανδάλων.

Η θέσπιση από την δικτατορία Μεταξά της νομοθεσίας περί προσηλυτισμού (1363/38 και 1672/39) οδήγησε σε εξορίες πολλών Μ.Ι. και σε κακομεταχείριση άλλων. Αποκορύφωμα υπήρξαν δολοφονίες και εκτελέσεις από αστυνομικούς καιστρατιώτες. Έτσι δολοφονήθηκαν το 1946 και 1947 οι Γρ. Καραγιώργης στοΠαλαιόκαστρο Καρδίτσας και οι Παν. Τσεμπελής και Γ.Κωνσταντινάκης στονΒρονταμά και στην Γκοριτσά Σπάρτης. Την ίδια εποχή εκτελέστηκαν πολλοίμάρτυρες αντιρρησίες συνείδησης (Γ.Τσούκαρης, Γ.Ορφανός κ.ά) από τον στρατό, ενώ όσοι γλύτωσαν την ζωή τους τράβηξαν τα πάνδεινα (Δ. Λεβαντής“Ελευθεροτυπία”, 30-9-2000). Παράλληλα, πολλοί όπως ο Κρητικός Π.Γιαννούρης,

που πέρασε λόγω πεποιθήσεων στην διάρκεια της ζωής του από 17 δίκες, εξορίστηκαν στην Μακρόνησο, ρουφιανεμένοι από κληρικούς πως ήταν τάχακομμουνιστές (“Σκοπιά”, 1-2-2003). Την ίδια εποχή ο ιερέας λοχαγός ΑνδρέαςΧαλκιόπουλος φορώντας στρατιωτική στολή και κράνος με σταυρό, δεν ντράπηκε νασυνοδεύσει το ελληνικό τάγμα που στάλθηκε στο σφαγείο της Κορέας. Στις παλιές καλές μέρες της Χούντας, στα λεωφορείατου ΚΤΕΛ, πλάϊ στις ταμπέλες «Απαγορεύεται τοπτύειν», υπήρχαν αναρτημένες αφίσσες ανάλογηςαισθητικής με έναν τσολιά που κλωτσούσε από τονελληνικό χάρτη έναν «Γιαχωβά». «Αλτ, εδώΟρθόδοξος Χριστιανική ΕΛΛΑΣ». Θεολόγοι καικληρικοί, σε κακόγουστα φυλλάδια (φωτ.4) βρίζουντους Μ.Ι.

Ο αρχιεπίσκοπος Χουντόδουλος έδινεστους πιστούς του οδηγίες για τους “Γιεχωβάδες”: “Αν φανούν στην γειτονιά ή στο χωριό σας, διώξτετους και ακολουθήστε τους και σε άλλα σπίτια που θακτυπήσουν, ειδοποιώντας τους ενοίκους. Καταγγελίαστις Αρχές κάθε προσπάθειας προσηλυτισμού” (Χ.Παρασκευαϊδη: “Η γυμνή αλήθεια για τουςΙεχωβάδες“). Αποσπάσματα αυτού του εμετικούκειμένου δημοσιεύθηκαν στους “Νέους Ανθρώπους» (3-8-2001) τουΜεγάλου Οφικκιάλιου της Ορθοδοξίας και αρχηγού της «Εθνικής Συμμαχίας» Γρ.Μιχαλόπουλου, φυλακισμένου για απόπειρες εκβιασμών.

Ο Χουντόδουλος για ναδικαιολογήσει τους διωγμούς, επικαλείτο δικαστική απόφαση επί δικτατορίαςΜεταξά, την γνώμη του Στρατού, της εμφυλιοπολεμικής Χωροφυλακής και τουχουντικού υπουργού Θ. Παπακωνσταντίνου. “Στην έκθεση του State Department” γιατο 2003, αναφέρεται πως «Μορμόνοι και μάρτυρες του Ιεχωβά….συλλαμβάνονται (μεσυχνότητα μια φορά στις 15 ημέρες) με την κατηγορία του προσηλυτισμού. Παραμένουναρκετές ώρες στα κρατητήρια και στο τέλος αφήνονται ελεύθεροι δίχως να τουςαπαγγελθεί κατηγορία» (M.Παπουτσάκη, Κυρ..Ελ.. 18-1-’04).

Οι Αφρικανοί φύλαρχοιτης δεκαετίας του ‘50, υπήρξαν πιο ανεκτικοί και έτσι ο μοναδικός ελληνορθόδοξοςιεραπόστολος που φιλοτιμήθηκε να πορευθεί μέχρι εκεί για να μαθητεύσει τα Έθνη, Χ.Παπασαραντόπουλος μπόρεσε να προσηλυτίσει πολλούς ιθαγενείς, χωρίς ναπετροβολιέται από τις αχυροκαλύβες, ή να συλλαμβάνεται από την αστυνομία της ζούγκλας. Ο δημοσιογράφος Κώστας Τσαρούχας στο βιβλίο του «Αντιρρησίες Συνείδησης» (Ελληνικά Γράμματα, 1996) γράφει: «Η πρώτη καταδίκη σε θάνατο επιβλήθηκε στις11-2-1949. Και ο αντιρρησίας συνείδησης Ιωάννης Τσούκαρης εκτελέστηκε μετουφεκισμό στη Λάρισα. Στις 2 Μαρτίου 1949 ακολούθησε και δεύτερη θανατικήκαταδίκη.

Ο αντιρρησίας Γεώργιος Ορφανίδης εκτελέστηκε με τουφεκισμό στοΝαύπλιο. Τον Αύγουστο του 1966 ο αντιρρησίας συνείδησης Χρήστος Καζάνης καταδικάστηκεαπό το Στρατοδικείο Αθηνών σε θάνατο. Αυτή τη φορά, όμως, η απόφαση τουΣτρατοδικείου ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών σ’ όλο τον κόσμο. Έτσι, μετά απόισχυρή πίεση και επέμβαση προσωπικοτήτων από το εξωτερικό, η θανατική ποινήμετατράπηκε σε τετραετή φυλάκιση!

Το κακό, όμως, δεν σταμάτησε. Συνεχίστηκε στο ίδιο απάνθρωπο μοτίβο. Μόλις εμφανιζόταν αντιρρησίας συνείδησης σε Κέντρο Κατατάξεως και δήλωνε ότι, για λόγους καθαρά «συνειδησιακούς», δεν επρόκειτο να προσφέρει στρατιωτικήυπηρεσία, επιστρατευόταν όλη η εφευρετικότητα των ανωτέρων του. Χρησιμοποιούσαν «θεμιτά» και «αθέμιτα» μέσα, προκειμένου να αλλάξει ο αντιρρησίας το «πιστεύω» του. Όσα δεν επιτυγχάνονταν στο Κέντρο Κατάταξης, προσπαθούσε να τα καταφέρει η φυλακή, όπου μεταφερόταν ο αντιρρησίας–η οποία εθεωρείτο, μάλιστα, ότι διέθετε πιο «ειδικευμένο προσωπικό»! Μακρόνησος, Μπογιάτι, Κοζάνη, Λάρισα, Χανιά, Επταπύργιο Θεσσαλονίκης είναι τόποι κράτησης, που φημίζονται για την αγριότητα, την οποία αντιμετώπισαν εκεί οι αντιρρησίες συνείδησης, στην προσπάθεια των αρχών να τους λυγίσουν, να σπάσουν το φρόνηματους και ν’ αλλάξουν τον τρόπο σκέψης τους.

Ιδιαίτερα βασανίστηκαν και υπέφερανστη διάρκεια της Χούντας». Όπως καταγγέλλει σε τεκμηριωμένο ρεπορτάζ το “Ξύπνα” (22-1-2002), το έτος 2001 οι Μ.Ι. δέχθηκαν 16 επιθέσεις από ορθόδοξους ιερείς, αστυνομικούς και πιστούς τηςΓεωργίας. Από τον Οκτώβριο του 1999 έως τον Αύγουστο του 2001, έγιναν πάνωαπό 80 επιθέσεις με περισσότερα από 1000 θύματα. Οι επιθέσεις περιλαμβάνουνστήσιμο οδοφραγμάτων, λιθοβολισμούς, ξυλοδαρμούς με ρόπαλα και σιδερένιουςσταυρούς, σοβαρούς τραυματισμούς, κάψιμο θρησκευτικών εντύπων. Τον Ιούνιο του1999, ο πατριάρχης αξίωσε απαγόρευση της διανομής “ξένων θρησκευτικώνεντύπων”, ενώ ο επίσημος εκπρόσωπος της Εκκλησίας ζητούσε να τεθούν υπόαπαγόρευση οι μάρτυρες του Ιεχωβά.

Ο πρόεδρος Σεβαρτνάτζε χαρακτήρισε τονΟκτώβρη του 1999 τις επιθέσεις “πογκρόμ” και δήλωσε πως οι δράστες θαλογοδοτήσουν, ανταποκρινόμενος σε διαμαρτυρίες δυτικών κυβερνήσεων, τουευρωπαϊκού κοινοβουλίου και ανθρωπιστικών οργανώσεων. O πατριάρχηςαποσχημάτισε το 1995 τον ιερέα Βασίλειο Mkalavishvili, επειδή ζήτησε νααποχωρήσει η Εκκλησία της Γεωργίας από το Παγκόσμιο Συμβούλιο τωνΕκκλησιών. Ο ιερέας όμως που απολάμβανε μέχρι τότε μια μυστηριώδη ασυλία έγινεδιάσημος για περίπου 100 βάναυσες επιθέσεις σε μάρτυρες του Ιεχωβά, Πεντηκοστιανούς και Βαπτιστές και για κάψιμο προτεσταντικών Βίβλων.

Ο ιερέας ταμπουρώθηκε τον Μάρτη του 2004 σε μια εκκλησία της Τυφλίδας μαζί με οπαδούςτου. Περισσότεροι από 100 αστυνομικοί τον πολιόρκησαν, σπάζοντας στο τέλος τηνπύλη, αφού πρώτα διοχέτευσαν δακρυγόνα. Πάνω από 20-μεταξύ τους και παιδιά-τραυματίστηκαν στην συμπλοκή που επακολούθησε. Επιτέλους ύστερα απόπολύχρονες διαμαρτυρίες Διεθνών Οργανώσεων και Γεωργιανών βουλευτών καιαφού το όνομα του πατέρα Βασίλειου έγινε συνώνυμο του φονταμενταλισμούδιεθνώς, η αργοκίνητη Δικαιοσύνη τον καταδίκασε στις 31.1.2005 σε 6χρονηφυλάκιση.

Ο εκπρόσωπος του πατριάρχη Γεώργιος Andriadze προσπάθησε νααποσείσει τις κατηγορίες για βία στους μη Ορθόδοξους καταδικάζοντας τονθρησκευτικό φανατισμό, αλλά προσθέτοντας με θράσος: «…πάντα λέγαμε ότι μιααιτία αυτής της βίας ήταν ο επιθετικός προσυλητισμός που κάνουν οι μάρτυρες τουΙεχωβά». Στη σύγχρονη Ελλάδα, το κοπάδι των ορθόδοξων πιστών έχει γαλουχηθεί με τόσημισαλλοδοξία και κακότητα, που ξεπερνά καμιά φορά και τους τσοπαναραίους του. Έτσι στο Μεταξοχώρι της Λάρισας οι πιστοί, χωρίς να υποκινούνται επίσηματουλάχιστον από τη Μητρόπολη, θεωρούν πως οι Μ.Ι. δεν έχουν δικαίωμα να χτίσουνναό, δικαίωμα που όμως το έχουν οι Ορθόδοξοι σε όλες σχεδόν τις ισλαμικές χώρες συμπεριλαμβανόμενου του Ιράν. Ούτε στιγμή δεν πέρασε από το μυαλό αυτών των Φονταμενταλιστών, πως η Ελλάδα δυσφημείται και πληρώνει με πρόστιμα στο ΕΔΑΔ την ορθόδοξη μισαλλοδοξία.…

Υ.Γ.Διαβάστε: 1.Δικαίωση Μάρτυρα του Ιεχωβά για εναλλακτική θητεία (Ελευθεροτυπία, 25.1.2010)
2.Το σπίτι του θεού. Διωγμοί ετερόδοξων στην Ελλάδα (Χανιά, Ναύπακτος, Λαμία, Πελεκητή, Χαλκιδική, Ηράκλειο, Κιμμέρια και Θήβα) από την Εκκλησία του μίσους.
Ο δεσπότης Θηβών κ.Γιάννης Λιάπης (αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος), καταδιώκει τους Μ.Ι.
http://www.iospress.gr/ios1998/ios19981025c.htm
http://www.iospress.gr/ios1998/ios19981025b.htm
http://www.iospress.gr/ios1998/ios19981025a.htm
3. Η βουλγαρική Εκκλησία οργανώνει πορεία κατά συνεδρίου των Μ.Ι.
4. Θρησκευτική δυσανεξία στην Ελλάδα
5. «Αλτ! Εδώ ορθόδοξος Ελλάς-Αντιαιρετικόν μπαζούκας». – Έξω οι βαρείς λύκοι
6.Έκθεση για τους Μ.Ι του ελληνικού Τμήματος του Παρατηρητηρίου του Ελσίνκι

http://roides.wordpress.com

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Το υλικό που σας παρουσιάζουμε σε αυτή την σελίδα είναι επιλεγμένο από τον επίσημο ιστότοπο των Χριστιανών Μαρτύρων του Ιεχωβά τον οποίο και σας προτρέπουμε να επισκέπτεστε τακτικά για την ποιότητα στην υλη που τον διακρίνει!

This is not the official website of Jehovah’s Witnesses jw.org is the official website of Jehovah's Witnesses and is the authoritative website about our beliefs, teachings, & activities.

Did you like this? Share it:

No Comments on “Ορθοδοξία κατά Μαρτύρων Ιεχωβά”

Comments on this entry are closed.


Το υλικό που σας παρουσιάζουμε σε αυτή την σελίδα είναι επιλεγμένο από τον επίσημο ιστότοπο των Χριστιανών Μαρτύρων του Ιεχωβά τον οποίο και σας προτρέπουμε να επισκέπτεστε τακτικά για την ποιότητα στην ενημέρωση και στην υλη που τον διακρίνει!