Ήταν μια πολύ ζεστή μέρα στη νότια Φλόριντα, και ένα αγοράκι αποφάσισε να δροσιστεί κολυμπώντας στη λιμνούλα έξω από το σπίτι του. Απολάμβανε ξένοιαστος το νερό χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι ένας αλιγάτορας βρισκόταν επικίνδυνα κοντά.

Η μητέρα του παιδιού που παρατηρούσε το όλο σκηνικό από το παράθυρο της κουζίνας είδε το αρπακτικό γλιστρώντας πάνω στην επιφάνεια του νερού να πλησιάζει το γιο της. Έντρομη έτρεξε από την πίσω πόρτα του σπιτιού και άρχισε να του φωνάζει δυνατά. Ο μικρός πανικοβλήθηκε και προσπάθησε απεγνωσμένα να φθάσει στην όχθη, αλλά ήταν πλέον αργά. Ενώ βρισκόταν σε απόσταση αναπνοής από τη μητέρα του, ο αλιγάτορας άρπαξε το παιδί από τα πόδια!

Ξεκίνησε μια πάλη ζωής ή θανάτου. Ο αλιγάτορας με τα τρομερά του σαγόνια τραβούσε το παιδί από τη μία και η μητέρα με τα χέρια της το τραβούσε από την άλλη. Ο αλιγάτορας ήταν σαφώς πιο δυνατός, αλλά η μητέρα κρατούσε τα πόδια του παιδιού με όλη τη δύναμη της αγωνίας που είχε να μην το χάσει μέσα από τα χέρια της! Ένας αγρότης που έτυχε να περνάει με το φορτηγάκι του, άκουσε τις φωνές, άρπαξε το όπλο του, έστρεψε την κάνη πάνω στον αλιγάτορα και πυροβόλησε.

Το παιδί είχε σωθεί… Βέβαια στη συνέχεια χρειάστηκαν αρκετές εγχειρήσεις για να γίνει καλά και τα πόδια του είχαν σημαδευτεί βαθιά από τη λυσσαλέα επίθεση του ζώου. Ενδιαφέρον είναι ότι όχι μόνο στα πόδια, αλλά και στα μπράτσα του παιδιού υπήρχαν βαθιές χαρακιές, όχι από τα αιχμηρά δόντια του αλιγάτορα, αλλά από τα νύχια της μητέρας του που απεγνωσμένα το κρατούσε.

Ένας δημοσιογράφος που πήρε συνέντευξη από το παιδί, του ζήτησε να του δείξει τα σημάδια στα πόδια του. Το παιδί σήκωσε τα μπατζάκια του παντελονιού του και γεμάτος περηφάνια είπε στο δημοσιογράφο: «Δες και τα σημάδια στα μπράτσα μου… Είναι από τα χέρια της μαμάς που με κρατούσε σφιχτά!»

Και εμείς μπορούμε να καταλάβουμε πώς ένιωθε εκείνο το παιδί. Και εμείς έχουμε σημάδια πάνω μας, όχι από την επίθεση κάποιου άγριου ζώου, αλλά από το οδυνηρό παρελθόν μας. Μερικές ουλές είναι αποκρουστικές και μας προξενούν βαθιά λύπη. Μερικά από τα σημάδια μας, όμως, προέρχονται από το χέρι του Θεού, όταν εκείνος μας κρατούσε γερά για να μην μας φάει ο «Λεβιάθαν»-Σατανάς και ο κόσμος του.

Στον αγώνα που κάνουμε, ο Ιεχωβά θέλει να μας προστατέψει και μας φροντίσει. Κατά καιρούς, ωστόσο, παρασυρόμαστε ‘στα βαθιά’ μη αντιλαμβανόμενοι τους κινδύνους που παραμονεύουν εκεί. Η ‘θάλασσα της ζωής’ βρίθει από κινδύνους και ο ‘εχθρός’ παραμονεύει για να μας επιτεθεί. Αν ο αγώνας μας μάς αφήσει σημάδια στα μπράτσα, ας είμαστε πολύ, πολύ ευγνώμονες.

Είναι απόδειξη του ότι ο Ιεχωβά δεν μας έχει αφήσει ούτε θα μας αφήσει ποτέ. Τη διαβεβαίωση αυτή του Θεού τη διαβάζουμε στο Ησαΐας 41:13: «Διότι εγώ, ο Ιεχωβά ο Θεός σου, πιάνω σφιχτά το δεξί σου χέρι, και σου λέω: ‘Μη φοβάσαι. Εγώ θα σε βοηθήσω’».

Ας περάσουμε το μήνυμα αυτό και σε άλλους. Δεν ξέρουμε ποτέ, τι καταστάσεις περνάει κάποιος αδελφός ή αδελφή μας ή σε ποιο κίνδυνο βρίσκεται. Ίσως χρειάζεται να μάθει πόσο τον αγαπάει ο Ιεχωβά και πόσο τον αγαπάτε εσείς – τόσο που δεν θα παλεύει ποτέ μόνος.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Το υλικό που σας παρουσιάζουμε σε αυτή την σελίδα είναι επιλεγμένο από τον επίσημο ιστότοπο των Χριστιανών Μαρτύρων του Ιεχωβά τον οποίο και σας προτρέπουμε να επισκέπτεστε τακτικά για την ποιότητα στην υλη που τον διακρίνει!

This is not the official website of Jehovah’s Witnesses jw.org is the official website of Jehovah's Witnesses and is the authoritative website about our beliefs, teachings, & activities.

Did you like this? Share it:

No Comments on “Ο Ιεχωβά δεν μας αφήνει ποτέ…”

Comments on this entry are closed.


Το υλικό που σας παρουσιάζουμε σε αυτή την σελίδα είναι επιλεγμένο από τον επίσημο ιστότοπο των Χριστιανών Μαρτύρων του Ιεχωβά τον οποίο και σας προτρέπουμε να επισκέπτεστε τακτικά για την ποιότητα στην ενημέρωση και στην υλη που τον διακρίνει!