Η 9η ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1989 ήταν η μέρα που χαρούμενα πλήθη σκαρφάλωσαν στο τείχος του Βερολίνου και αμέτρητα άτομα από το Ανατολικό Βερολίνο διέσχισαν τα σημεία ελέγχου—πράγμα που φαινόταν απίστευτο στους περισσότερους Γερμανούς και στους τηλεθεατές όλου του κόσμου.

Από το 1945, το Βερολίνο έχει, από ορισμένες πλευρές, αποτελέσει καθρέφτη του ανταγωνισμού των δύο υπερδυνάμεων, που αντιπροσωπεύουν ‘το βασιλιά του βορρά’ και ‘το βασιλιά του νότου’. (Δανιήλ 11:36-45) Πώς εκδηλώθηκε αυτός ο ανταγωνισμός στο Βερολίνο, και γιατί άνοιξαν τώρα τα σύνορα; Θα αλλάξει επίσης και ο διαιρεμένος κόσμος μας;

images

Στη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, η Σοβιετική Ένωση, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Βρετανία ενώθηκαν στον πόλεμο κατά της ναζιστικής Γερμανίας. Οι σύμμαχοι υπέθεσαν ότι αυτή η συνεργασία θα συνεχιζόταν και μεταπολεμικά. Γι’ αυτό, συμφώνησαν να διαμοιράσουν την ηττημένη Γερμανία σε ζώνες κατοχής και να μοιραστούν την πρωτεύουσά της, το Βερολίνο, που θα είχε ειδικό καθεστώς. Έτσι το 1945, η Γερμανία και το Βερολίνο διαιρέθηκαν για να είναι υπό τον έλεγχο της σοβιετικής, της αμερικανικής, της βρετανικής και της γαλλικής στρατιωτικής διοίκησης.

Σύντομα έγινε φανερό ότι ο τρόπος με τον οποίο σκέφτονταν και ενεργούσαν οι δυνάμεις ήταν διαφορετικός. Η Σοβιετική Ένωση ήθελε να υπάρχει κομμουνιστική διοίκηση σε όλο το Βερολίνο, ενώ οι δυνάμεις της Δύσης προωθούσαν ένα πλουραλιστικό σύστημα στους δικούς τους τομείς. Στις εκλογές που έγιναν τον Οκτώβριο του 1946, οι τέσσερις στους πέντε Βερολινέζους ψήφισαν κατά των Κομμουνιστών.

Το 1948, όταν οι δυνάμεις της Δύσης αποφάσισαν υπέρ μιας οικονομικής ανασυγκρότησης και υπέρ του να έχουν ένα και μόνο δημοκρατικό κράτος στις δικές τους ζώνες κατοχής στη Δυτική Γερμανία, οι Σοβιετικοί αποχώρησαν από το Συμμαχικό Συμβούλιο Ελέγχου. Έτσι τερματίστηκε η συλλογική διοίκηση από τις τέσσερις δυνάμεις. Η ελπίδα να κυβερνηθεί ενωμένα η Γερμανία από το Βερολίνο αποδείχτηκε βραχύβια.

Ο Ψυχρός Πόλεμος Αρχίζει

Το Βερολίνο, περικλεισμένο από τη σοβιετική ζώνη, διατήρησε αυτό το καθεστώς των τεσσάρων δυνάμεων. Για τους Σοβιετικούς, που είχαν υπό τον έλεγχό τους τον ανατολικό τομέα της πόλης, το τμήμα της χώρας που είχαν οι Δυτικοί ήταν ένα επικίνδυνο «ξένο στοιχείο». Τον Ιούνιο του 1948 εφάρμοσαν έναν ολοκληρωτικό χερσαίο αποκλεισμό των Δυτικών τομέων προκειμένου να κόψουν τις γραμμές ανεφοδιασμού του Δυτικού Βερολίνου και να εξαναγκάσουν τη Δύση να εγκαταλείψει τα δικαιώματά της στο Βερολίνο. Πώς θα αντιδρούσε τώρα η Δύση;

Στις 26 Ιουνίου του 1948 έκανε την εμφάνισή της η μεγαλύτερη αερογέφυρα στην ιστορία. Σχεδόν μέσα σ’ ένα χρόνο, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Βρετανία οργάνωσαν 279.114 πτήσεις, μεταφέροντας περίπου 2,3 εκατομμύρια τόνους τροφίμων, κάρβουνου και άλλων αγαθών στην πόλη. «Ο αποκλεισμός του Βερολίνου ήταν η εισαγωγή στον Ψυχρό Πόλεμο», σχολιάζει ο Νόρμαν Γκελμπ στο βιβλίο του Το Τείχος του Βερολίνου (The Berlin Wall). «Ταυτόχρονα, η ανταπόκριση στον αποκλεισμό επιβεβαίωσε με εντυπωσιακό τρόπο την αμερικανική ηγεσία της Δύσης».

Ο ίδιος συνεχίζει: «Για τη Μόσχα, η ικανότητα που είχαν οι Σύμμαχοι να αντισταθούν στις σοβιετικές προσπάθειες που έγιναν για να τους διώξουν από το επικίνδυνο τμήμα που κατείχαν, στο μέσο της κομμουνιστικής επικράτειας, επιβεβαίωσε την ακλόνητη πεποίθηση ότι η Δύση ήταν αποφασισμένη να καταστρέψει το σοβιετικό σύστημα. Δεν υπήρχε πια καμιά αμφιβολία στο Κρεμλίνο ότι η Σοβιετική Ένωση, για να επιβιώσει, θα έπρεπε να γίνει στρατιωτική υπερδύναμη. Ο αγώνας για το Βερολίνο αποτέλεσε το προσκήνιο για τον ανταγωνισμό των υπερδυνάμεων, Ρωσίας και Αμερικής, ο οποίος επρόκειτο να γίνει το κύριο χαρακτηριστικό των διεθνών σχέσεων στη διάρκεια του δεύτερου μισού του εικοστού αιώνα».

Όταν τερματίστηκε ο αποκλεισμός, οι δυνάμεις της Δύσης αποφάσισαν να μείνουν στο Βερολίνο και να προστατεύσουν το καθεστώς του. Το χάσμα μεταξύ Ανατολής και Δύσης φαινόταν αγεφύρωτο όταν, το 1949, ιδρύθηκαν δύο Γερμανικά κράτη: η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (Δύση) και η Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας (Ανατολή). Το Βερολίνο είχε τώρα δύο πολιτικές διοικήσεις και δύο νομίσματα. Κατά τη διάρκεια του 1952 και του 1953, το κράτος της Ανατολικής Γερμανίας διέκοψε τις τηλεφωνικές συνδέσεις, και έκοψε τις οδικές συνδέσεις και τα δρομολόγια των λεωφορείων ανάμεσα στο Ανατολικό και στο Δυτικό Βερολίνο.

Ενώ οι πολίτες στη Δύση ζούσαν μια Βίρτσαφτσβουντερ (Wirtschaftswunder), δηλαδή μια οικονομική έξαρση που πρόσφερε στους καταναλωτές απέραντη συλλογή αγαθών, πολλοί στην Ανατολή έμεναν ανικανοποίητοι. Αυτό έγινε φανερό τον Ιούνιο του 1953, όταν οι κάτοικοι του Ανατολικού Βερολίνου κατέβηκαν σε απεργία, και οι διαδηλώσεις απλώθηκαν σε όλα τα μέρη της Ανατολικής Γερμανίας. Η κλιμάκωση οδήγησε σε βίαιη εξέγερση εναντίον του κομμουνιστικού συστήματος. Η κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας ζήτησε βοήθεια από τα σοβιετικά στρατεύματα. Τα τανκς κατέστειλαν την αναταραχή.

Οι δυνάμεις της Δύσης παρέμειναν σχεδόν απλοί παρατηρητές, παρέχοντας εγγυήσεις μόνο για τους δικούς τους αντίστοιχους τομείς του Βερολίνου. Οι ελπίδες ότι η διχοτόμηση της Γερμανίας θα αποδεικνυόταν προσωρινή κατέρρευσαν. Τα σύνορα μεταξύ των πρώην σοβιετικών και δυτικών ζωνών αποτέλεσαν διαχωριστική γραμμή μεταξύ Ανατολής και Δύσης.

Το Τείχος της «Ειρήνης» και του «Αίσχους»

‘Ο βασιλιάς του νότου’ μετέτρεψε το Δυτικό Βερολίνο σε μια δελεαστική «δυτική βιτρίνα», και οι άνθρωποι από την Ανατολή που μπορούσαν εύκολα να επισκεφτούν φίλους και συγγενείς στο Δυτικό Βερολίνο έβλεπαν πόσο διαφορετική ήταν η ζωή εκεί. Το 1960 περίπου 200.000 Γερμανοί έφυγαν από την Ανατολή στη Δύση, οι περισσότεροι μέσω του Δυτικού Βερολίνου. Πώς θα μπορούσε ‘ο βασιλιάς του βορρά’ να ελέγξει αυτή την «αιμορραγία»; Το πρωινό της 13ης Αυγούστου 1961 βρήκε οπλισμένους Ανατολικογερμανούς φρουρούς και εργάτες να οικοδομούν «αυτό που σύντομα χαρακτηρίστηκε από μερικούς ‘Τείχος του Αίσχους’ και από άλλους ‘Τείχος της Ειρήνης’—ανάλογα με την ιδεολογική τοποθέτηση του καθενός», όπως το θέτει ο Νόρμαν Γκελμπ. Ένας Ανατολικογερμανός κομμουνιστής εξηγεί: «Δεν είχαμε άλλη εκλογή. Χάναμε τόσο πολλούς από τους καλύτερους ανθρώπους μας».

Το Τείχος του Βερολίνου, όχι μόνο σταμάτησε το ρεύμα των προσφύγων, αλλά χώρισε συγγενείς και φίλους. Είκοσι οχτώ μήνες μετά την κατασκευή του, δόθηκε άδεια εισόδου σ’ αυτούς που ζούσαν στο Δυτικό Βερολίνο, ώστε να δουν τους συγγενείς τους στο Ανατολικό Βερολίνο, μόνο για μια μέρα. Έπειτα από μια συμφωνία μεταξύ των τεσσάρων δυνάμεων, σημειώθηκε επιπλέον ύφεση στη δεκαετία του 1970, οπότε επιτράπηκαν τα τηλεφωνήματα και οι επισκέψεις μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Παρ’ όλα αυτά, 80 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στην προσπάθειά τους να περάσουν το Τείχος του Βερολίνου.

Πριν γκρεμιστεί το Τείχος, ο καγκελάριος Κολ δήλωσε τα εξής: «Η πολιτική της ανασυγκρότησης του Γενικού Γραμματέα Γκορμπατσόφ φέρνει μαζί της, για πρώτη φορά από το τέλος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, μια δικαιολογημένη ελπίδα ότι θα ξεπεραστεί η διαμάχη Ανατολής-Δύσης». Πώς έγινε αυτό φανερό στο Βερολίνο;

Ορισμένες μεταρρυθμίσεις που έλαβαν χώρα στο βασίλειο του ‘βασιλιά του βορρά’ επέτρεψαν σε χιλιάδες Ανατολικογερμανούς να καταφύγουν σε πρεσβείες της Δυτικής Γερμανίας σε αρκετές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, στα μέσα του 1989. Οι πρεσβείες κατακλύστηκαν από κόσμο και η κατάσταση έγινε αφόρητη. Το Σεπτέμβριο του 1989, ένα ρεύμα από εξουθενωμένους πρόσφυγες, που τους είχαν αφήσει ελεύθερους από την Ανατολή, γινόταν δεκτό με επευφημίες καθώς έφτανε στη Δύση. Ο ενθουσιασμός δεν είχε σύνορα, η συγκίνηση δεν είχε όρια.

Αυτή η έξοδος πυροδότησε διάφορες διαμάχες στην Ανατολική Γερμανία. Ποια ήταν η αιτία γι’ αυτή την ομαδική φυγή; Δεν έγιναν δεκτές ορισμένες δραστικές μεταρρυθμίσεις, κι έτσι τον Οκτώβριο και το Νοέμβριο του 1989, πάνω από ένα εκατομμύριο Ανατολικογερμανοί έκαναν ειρηνικές διαδηλώσεις στη Λειψία, στο Ανατολικό Βερολίνο και σ’ άλλες πόλεις, κραυγάζοντας: «Εμείς είμαστε ο λαός». Η κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας υποχώρησε και, ύστερα από 28 χρόνια, άνοιξε το Τείχος του Βερολίνου και τις πόρτες για πολιτικές και οικονομικές αλλαγές. Όπως σχολίασε η γερμανική εφημερίδα Ντι Τσάιτ (Die Zeit): «Το 1989, η παγκόσμια ιστορία σείστηκε μέχρι τα ίδια της τα θεμέλια, κινούμενη περισσότερο από το λαό παρά από τις δυνάμεις».

Από τη στιγμή που άνοιξαν τα σύνορα, οι Βερολινέζοι «δεν ζουν πια σε μια νησίδα», λέει η γερμανική εφημερίδα Ζουντόιτσε Τσάιτουνγκ (Süddeutsche Zeitung). Η κατεδάφιση του Τείχους άρχισε το 1990.

Η Αληθινή Ειρήνη και η Ασφάλεια Πλησιάζουν

Για πολύ καιρό, φαινόταν ότι το Δυτικό και το Ανατολικό Βερολίνο καθρέφτιζαν, όχι μόνο το διαιρεμένο κόσμο μας, αλλά και τα προβλήματά του. Για παράδειγμα, αν και πολλοί Ανατολικογερμανοί απολάμβαναν ορισμένα πλεονεκτήματα από κοινωνικής πλευράς, η Ανατολή υπέφερε από οικονομικά ελλείμματα και ευρέως διαδεδομένη μόλυνση. Το Δυτικό Βερολίνο αντιμετώπιζε τα δικά του προβλήματα, όπως οι μαθητικές εξεγέρσεις, η τρομοκρατία και τα πολιτικά σκάνδαλα. Έτσι, ούτε η Δύση ούτε η Ανατολή έχουν κάποια ιδεολογία που να μπορεί να λύσει τα παγκόσμια προβλήματα της ανθρωπότητας.—Παροιμίαι 14:12.

Οτιδήποτε κι αν καταφέρουν να επιτελέσουν τα έθνη, οι ανθρώπινες προσπάθειες που γίνονται για να ενωθεί ο διαιρεμένος κόσμος μας δεν μπορούν να εξαλείψουν την ιδιοτέλεια ούτε μπορούν να κάνουν τη γη παράδεισο. Μόνο μια υπερανθρώπινη δύναμη μπορεί να φέρει αληθινή ενότητα και να εξαλείψει μέχρι και τις αρρώστιες και το θάνατο. Η Βασιλεία του Θεού θα επιτελέσει αυτό το τεράστιο έργο.—Ματθαίος 6:10· Αποκάλυψις 21:1-5.

*** g90 22/9 σ. 18-20 Βερολίνο—Καθρέφτης του Κόσμου Μας; ***

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Το υλικό που σας παρουσιάζουμε σε αυτή την σελίδα είναι επιλεγμένο από τον επίσημο ιστότοπο των Χριστιανών Μαρτύρων του Ιεχωβά τον οποίο και σας προτρέπουμε να επισκέπτεστε τακτικά για την ποιότητα στην υλη που τον διακρίνει!

This is not the official website of Jehovah’s Witnesses jw.org is the official website of Jehovah's Witnesses and is the authoritative website about our beliefs, teachings, & activities.

Did you like this? Share it:

No Comments on “25 Χρόνια από την πτώση του τείχους του Βερολίνου τι σημαίνει αυτό για εμάς;”

Comments on this entry are closed.


Το υλικό που σας παρουσιάζουμε σε αυτή την σελίδα είναι επιλεγμένο από τον επίσημο ιστότοπο των Χριστιανών Μαρτύρων του Ιεχωβά τον οποίο και σας προτρέπουμε να επισκέπτεστε τακτικά για την ποιότητα στην ενημέρωση και στην υλη που τον διακρίνει!