ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟ 13-15

«Πώς Φανέρωνε ο Νόμος το Ενδιαφέρον του Ιεχωβά για τους Φτωχούς»

Οι φτωχοί και εκείνοι που δεν είχαν κληρονομιά λάβαιναν βοήθεια από το έθνος του Ισραήλ (Δευ 14:28, 29· it-1 σ. 715 ¶7)

Φαίνεται ότι υπήρχε και ένα επιπρόσθετο δέκατο, ένα δεύτερο δέκατο, που έβαζαν στην άκρη κάθε έτος και το οποίο προοριζόταν για άλλους σκοπούς πέραν της άμεσης υποστήριξης του Λευιτικού ιερατείου, αν και οι Λευίτες είχαν μερίδιο από αυτό. Κανονικά αυτό το δέκατο το κατανάλωνε και το απολάμβανε ως επί το πλείστον η ισραηλιτική οικογένεια όταν συγκεντρωνόταν όλη μαζί στις εθνικές γιορτές. Αν η απόσταση από την Ιερουσαλήμ ήταν τόσο μεγάλη ώστε η μεταφορά αυτού του δεκάτου δεν ήταν εύκολη, τότε μετέτρεπαν το προϊόν σε χρήματα τα οποία χρησιμοποιούσαν κατόπιν στην Ιερουσαλήμ για να τραφεί και να ευφρανθεί το σπιτικό τους στη διάρκεια της άγιας συνέλευσης εκεί. (Δευ 12:4-7, 11, 17, 18· 14:22-27) Έπειτα, στο τέλος κάθε τρίτου και έκτου έτους του εφταετούς σαββατιαίου κύκλου, αντί να χρησιμοποιούν αυτό το δέκατο για την κάλυψη των εξόδων τους στις εθνικές συνάξεις, το έβαζαν στην άκρη για τους Λευίτες, τους πάροικους, τις χήρες και τα ορφανά από πατέρα αγόρια που υπήρχαν στην τοπική κοινωνία.—Δευ 14:28, 29· 26:12.

Κολάζ: 1. Ισραηλίτης κύριος ελευθερώνει τον Εβραίο δούλο του. 2. Κάποιος δίνει έναν σφραγισμένο ρόλο σε κάποιον άλλον.

Το σαββατιαίο έτος, οι Ισραηλίτες που χρωστούσαν χρήματα “αποδεσμεύονταν” από το χρέος τους (Δευ 15:1-3· it-2 σ. 856 ¶6)

Το σαββατιαίο έτος ονομαζόταν «το έτος της αποδέσμευσης [χασσεμιττάχ]». (Δευ 15:9· 31:10) Στη διάρκεια αυτού του έτους η γη απολάμβανε πλήρη ανάπαυση, ή αλλιώς αποδέσμευση, εφόσον παρέμενε ακαλλιέργητη. (Εξ 23:11) Έπρεπε επίσης να υπάρχει ανάπαυση, ή αλλιώς αποδέσμευση, από τα χρέη. Ήταν «αποδέσμευση για τον Ιεχωβά», ώστε να τιμάται εκείνος. Μολονότι μερικοί διαφωνούν, ορισμένοι σχολιαστές υποστηρίζουν ότι τα χρέη δεν ακυρώνονταν πραγματικά, αλλά ο Εβραίος πιστωτής δεν έπρεπε να πιέζει τον ομοεθνή του να πληρώσει το χρέος, επειδή ο γεωργός δεν θα είχε εισόδημα εκείνο το έτος. Ωστόσο, ο δανειστής μπορούσε να πιέσει για πληρωμή έναν αλλοεθνή. (Δευ 15:1-3) Μερικοί ραβίνοι διατείνονται ότι τα χρέη που αφορούσαν δάνεια φιλανθρωπικής βοήθειας προς κάποιον φτωχό αδελφό ακυρώνονταν, αλλά τα χρέη που είχε βάλει κάποιος για επαγγελματικές συναλλαγές υπάγονταν σε διαφορετική κατηγορία. Λένε επίσης ότι τον πρώτο αιώνα της Κοινής Χρονολογίας ο Χιλέλ θέσπισε μια διαδικασία με την οποία ο δανειστής μπορούσε να εμφανιστεί ενώπιον του δικαστηρίου και, κάνοντας μια συγκεκριμένη δήλωση, να διασφαλίσει ότι δεν θα έχανε το δικαίωμα να εισπράξει τα χρήματά του.—Η Πεντάτευχος και τα Χαφτορά (The Pentateuch and Haftorahs), επιμέλεια Τζ. Χερτζ, Λονδίνο, 1972, σ. 811, 812.

Το έβδομο έτος της υποδούλωσής του, ο Ισραηλίτης που είχε πουλήσει τον εαυτό του ως δούλο απελευθερωνόταν, και ο κύριός του τού έδινε ένα δώρο (Δευ 15:12-14· it-1 σ. 795 ¶4)

Νόμοι που ρύθμιζαν τις σχέσεις δούλου-κυρίου. Ανάμεσα στους Ισραηλίτες, η θέση του Εβραίου δούλου διέφερε από του δούλου που ήταν αλλοεθνής, πάροικος ή μέτοικος. Ενώ ο μη Εβραίος δούλος παρέμενε κτήμα του ιδιοκτήτη του και μπορούσε να μεταβιβαστεί από πατέρα σε γιο (Λευ 25:44-46), ο Εβραίος έπρεπε να ελευθερώνεται στο έβδομο έτος της υποδούλωσής του ή στο Ιωβηλαίο έτος, ανάλογα με το ποιο ερχόταν πρώτο. Στη διάρκεια της υποδούλωσής του, ο Εβραίος δούλος έπρεπε να έχει τη μεταχείριση μισθωτού εργάτη. (Εξ 21:2· Λευ 25:10· Δευ 15:12) Όποιος Εβραίος πουλούσε τον εαυτό του ως δούλο σε κάποιον πάροικο, σε μέλος της οικογένειας ενός πάροικου ή σε μέτοικο μπορούσε να εξαγοραστεί οποιαδήποτε στιγμή, είτε από μόνος του είτε από κάποιον που είχε το δικαίωμα της εξαγοράς. Το απολυτρωτικό αντίτιμο ήταν ανάλογο με τον αριθμό των ετών που απέμεναν μέχρι το Ιωβηλαίο έτος ή μέχρι το έβδομο έτος της υποδούλωσης. (Λευ 25:47-52· Δευ 15:12) Όταν ένας Εβραίος δούλος αποκτούσε την ελευθερία του, ο κύριός του έπρεπε να του δώσει ένα δώρο για να τον βοηθήσει να κάνει μια καλή αρχή ως απελεύθερος. (Δευ 15:13-15) Αν ο δούλος είχε έρθει με σύζυγο, αυτή έφευγε μαζί του. Εντούτοις, αν ο κύριός του τού είχε δώσει σύζυγο (προφανώς κάποια αλλοεθνή η οποία δεν δικαιούνταν να απελευθερωθεί στο έβδομο έτος της υποδούλωσης), αυτή και τα παιδιά που τυχόν είχε γεννήσει παρέμεναν κτήμα του κυρίου. Σε αυτή την περίπτωση, ο Εβραίος δούλος μπορούσε να επιλέξει να παραμείνει με τον κύριό του. Τότε έπρεπε να τρυπήσουν το αφτί του με ένα σουβλί, ως σημείο τού ότι αυτός θα παρέμενε υποδουλωμένος στον αιώνα.—Εξ 21:2-6· Δευ 15:16, 17.

ΑΝΑΡΩΤΗΘΕΙΤΕ: “Με ποιους πρακτικούς τρόπους μπορώ να δείχνω ενδιαφέρον για τους αδελφούς που έχουν ανάγκη;”

Πνευματικά Πετράδια

Δευτ. 14:21​—Τι μπορούμε να μάθουμε από το ότι ο Νόμος απαγόρευε να βράσει κάποιος κατσικάκι στο γάλα της μητέρας του; (w06 1/4 31)

Τι μπορούμε να μάθουμε από την απαγόρευση που βρίσκεται στο εδάφιο Έξοδος 23:19: «Δεν πρέπει να βράσεις κατσικάκι στο γάλα της μητέρας του»;

Αυτή η εντολή του Μωσαϊκού Νόμου, η οποία εμφανίζεται τρεις φορές στη Γραφή, μπορεί να μας βοηθήσει να συνειδητοποιήσουμε την αίσθηση του Ιεχωβά για το τι είναι πρέπον, τη συμπόνια του και την τρυφερότητά του. Τονίζει επίσης την απέχθειά του για την ψεύτικη λατρεία.—Έξοδος 34:26· Δευτερονόμιο 14:21.

Το να βράσει κάποιος ένα κατσικάκι ή κάποιο άλλο ζώο στο γάλα της μητέρας του θα ήταν αντίθετο με τη φυσική διευθέτηση των πραγμάτων όπως την έχει ορίσει ο Ιεχωβά. Ο Θεός προμήθευσε το μητρικό γάλα για να τρέφει το κατσικάκι και να το βοηθάει να μεγαλώσει. Όπως λέει ένας λόγιος, αν κάποιος μαγείρευε το κατσικάκι μέσα στο γάλα της ίδιας του της μητέρας θα έδειχνε «περιφρόνηση για τη σχέση που έχει θεσπίσει και αγιάσει ο Θεός ανάμεσα στο γονέα και στο μικρό του».

Επιπρόσθετα, μερικοί υποστηρίζουν ότι το βράσιμο ενός μικρού κατσικιού στο γάλα της μητέρας του ίσως ήταν ειδωλολατρική τελετουργία η οποία γινόταν για να πέσει βροχή. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο, η απαγόρευση θα προστάτευε τους Ισραηλίτες από τις παράλογες και άσπλαχνες θρησκευτικές συνήθειες των εθνών που τους περιέβαλλαν. Ο Μωσαϊκός Νόμος απαγόρευε ρητά στους Ισραηλίτες να περπατούν σύμφωνα με τα νομοθετήματα εκείνων των εθνών.—Λευιτικό 20:23.

Τέλος, σε αυτόν το συγκεκριμένο νόμο διακρίνουμε την τρυφερή συμπόνια του Ιεχωβά. Μάλιστα, ο Νόμος περιείχε αρκετές παρόμοιες εντολές που απαγόρευαν τη σκληρότητα προς τα ζώα, καθώς και προστατευτικές διατάξεις οι οποίες απέτρεπαν ενέργειες που έρχονταν σε αντίθεση με τη φυσική τάξη των πραγμάτων. Λόγου χάρη, ο Νόμος περιλάμβανε εντολές οι οποίες απαγόρευαν το να θυσιάζεται ένα ζώο αν δεν είχε μείνει με τη μητέρα του τουλάχιστον εφτά ημέρες, να σφάζεται ένα ζώο και το μικρό του την ίδια ημέρα, καθώς και το να παίρνει κάποιος από μια φωλιά τόσο τη μητέρα όσο και τα αβγά ή τους νεοσσούς της.—Λευιτικό 22:27, 28· Δευτερονόμιο 22:6, 7.

Είναι σαφές ότι ο Νόμος δεν αποτελούσε απλώς ένα περίπλοκο σύνολο εντολών και απαγορεύσεων. Μεταξύ άλλων, οι αρχές του ενσταλάζουν μέσα μας εξυψωμένη ηθική ευαισθησία η οποία αντανακλά αληθινά τις θαυμάσιες ιδιότητες του Ιεχωβά.—Ψαλμός 19:7-11.

Δευτ. 14:21—Γιατί μπορούσαν οι Ισραηλίτες να δώσουν σε έναν πάροικο ή να πουλήσουν σε έναν αλλοεθνή κάποιο ψόφιο ζώο από το οποίο δεν είχε στραγγιστεί το αίμα και το οποίο δεν θα έτρωγαν οι ίδιοι; Στη Γραφή, ο όρος «πάροικος» μπορεί να αναφέρεται είτε σε κάποιον μη Ισραηλίτη που είχε γίνει προσήλυτος είτε σε κάποιον μέτοικο που ζούσε σύμφωνα με τους βασικούς νόμους του τόπου αλλά δεν είχε γίνει λάτρης του Ιεχωβά. Ο αλλοεθνής και ο πάροικος που δεν είχαν γίνει προσήλυτοι δεν βρίσκονταν υπό το Νόμο και μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν με διάφορους τρόπους τα ψόφια ζώα από τα οποία δεν είχε στραγγιστεί το αίμα. Στους Ισραηλίτες επιτρεπόταν να τους δώσουν ή να τους πουλήσουν τέτοια ζώα. Ο προσήλυτος, από την άλλη μεριά, δεσμευόταν από τη διαθήκη του Νόμου. Όπως δείχνει το εδάφιο Λευιτικό 17:10, ένα τέτοιο άτομο απαγορευόταν να φάει αίμα ζώου.

Δευτ. 13:6. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε σε κανέναν να μας απομακρύνει από τη λατρεία του Ιεχωβά.

Δευτ. 14:1. Ο αυτοακρωτηριασμός δείχνει έλλειψη σεβασμού για το ανθρώπινο σώμα, μπορεί να συνδέεται με την ψεύτικη θρησκεία και πρέπει να αποφεύγεται. (1 Βασιλέων 18:25-28) Η ελπίδα μας για την ανάσταση καθιστά ανάρμοστη αυτή την ακραία εκδήλωση πένθους για τους νεκρούς.

Δευτ. 13:14 Μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι οι κριτές “ερευνούσαν το ζήτημα σχολαστικά” και η απόφασή τους εναρμονιζόταν με τον κανόνα που ο Θεός είχε επανειλημμένα διατυπώσει με σαφήνεια

Δευτ. 15:4 Ο Ιεχωβά σάς Προσφέρει Ελευθερία Ο Ιεχωβά εξήγησε: «Κανείς ανάμεσά σου δεν πρέπει να φτωχύνει, διότι ο Ιεχωβά θα σε ευλογήσει σίγουρα στη γη που σου δίνει ως κληρονομιά ο Ιεχωβά ο Θεός σου για να την πάρεις στην κατοχή σου».

Δευτ. 13:6-9 Εγγυημένη Προστασία από μια Σατανική Παγίδα Χιλιάδες πέθαναν εξαιτίας της ανυπακοής τους.

Δευτ. 15:21 Πώς να Επιλέγουμε Ψυχαγωγία Ο Ιεχωβά δέχεται τη λατρεία μας μόνο αν είναι άγια, δηλαδή καθαρή.

Δευτ. 15:21 «Ο Θεός Επιδοκίμασε» τα Δώρα Τους Για παράδειγμα, τα ζώα που προσφέρονταν ως θυσία έπρεπε να είναι υγιή, χωρίς κανένα ελάττωμα.

Δευτ. 14:1 «Αγόραζε την Αλήθεια και Μην την Πουλάς Ποτέ» Η κατάσταση μπορεί να περιλαμβάνει συναισθηματική φόρτιση, ιδίως αν κάποιο έθιμο αφορά τελετές προς τιμήν νεκρών συγγενών.

Δευτ. 13:12-14 Να Μιμείστε τη Δικαιοσύνη και το Έλεος του Ιεχωβά Αν όντως διαπράχθηκε, τότε θα χειριστούν την υπόθεση σύμφωνα με τις οδηγίες της Γραφής.

Δευτ. 15:4-6 Ο Ιεχωβά Ανταμείβει Εκείνους που τον Αναζητούν Ένθερμα Διότι ο Ιεχωβά ο Θεός σου θα σε ευλογήσει, όπως σου υποσχέθηκε».

Δευτ. 14:24-26 Ο Ιησούς Δείχνει Ζήλο για την Αληθινή Λατρεία Γι’ αυτό, ο Νόμος επιτρέπει σε όσους έρχονται στην Ιερουσαλήμ από μακριά να έχουν μαζί τους χρήματα για να αγοράσουν «βόδια και γιδοπρόβατα», καθώς και άλλα πράγματα που θα τους χρειαστούν ενόσω θα μείνουν στην πόλη.

Δευτ. 15:11 Χριστός—Η Δύναμη του Θεού Ο Ιεχωβά είπε στους αρχαίους Ισραηλίτες ότι δεν θα έπαυε να υπάρχει φτωχός ανάμεσά τους.

Δευτ. 15:15 «Ο Λαός του Οποίου Θεός Είναι ο Ιεχωβά» Θα γίνονταν έτσι ένας λαός “απολυτρωμένος” από τον Ιεχωβά.​

Δευτ. 13:14 Ήταν Δίκαιος ο Νόμος του Θεού προς τον Ισραήλ; Οι κριτές έπρεπε να διασφαλίζουν ότι η κατηγορία σε μια ποινική υπόθεση είχε “αποδειχτεί αληθινή” προτού προχωρήσουν.​

Δευτ. 13:4 Πώς μας Πλησιάζει ο Ιεχωβά Ας πλησιάζουμε, λοιπόν, όλο και πιο κοντά στον Ιεχωβά, κάνοντας με εκτίμηση στοχασμούς για το λύτρο και μελετώντας με επιμέλεια το Λόγο του, την Αγία Γραφή.​

Δευτ. 15:7, 11 Βλέπετε τις Ανθρώπινες Αδυναμίες Όπως ο Ιεχωβά; Ο Ιεχωβά ήθελε να βλέπουν τους φτωχούς ως άτομα που άξιζαν τη βοήθειά τους.​

Δευτ. 13:5-9 Υπεραμύνθηκε της Αγνής Λατρείας Τους ζήτησε να κάνουν ό,τι έπρεπε να είχαν κάνει πολλά χρόνια νωρίτερα​—να υπακούσουν στο Νόμο του Ιεχωβά ο οποίος έλεγε ότι οι ψευδοπροφήτες και οι ειδωλολάτρες έπρεπε να θανατώνονται.

Δευτ. 15:7 Να Εκτιμάτε τη Γενναιοδωρία και τη Λογικότητα του Ιεχωβά Χρησιμοποιούμε ευχαρίστως τους πόρους μας για να κάνουμε δώρα σε όσους αγαπάμε και να βοηθούμε όσους έχουν ανάγκη.

Δευτ. 13:14 Βοηθήστε τον Εαυτό σας και Άλλους με το Λόγο του Θεού Έτσι λοιπόν, όταν οι πρεσβύτεροι χρειάζεται να μιλήσουν με κάποιο άτομο που κατηγορείται για σοβαρή αμαρτία, πρέπει να ερευνήσουν σχολαστικά το ζήτημα για να εξακριβώσουν όλα τα στοιχεία.

Δευτ. 13:6-9 Αντανακλάτε Εσείς τη Δόξα του Ιεχωβά; Για παράδειγμα, πρέπει να φυλαγόμαστε από την αποστασία, μια αμαρτία που θα μας έκανε ακατάλληλους να δοξάζουμε τον Θεό.

Δευτ. 14:22-27 Ο Ιεχωβά Είναι η Μερίδα Μου Φαίνεται πως ο Μωσαϊκός Νόμος προέβλεπε και ένα δεύτερο δέκατο, το οποίο προοριζόταν για να τραφεί και να ευφρανθεί το σπιτικό στη διάρκεια των άγιων συνελεύσεων κάθε χρόνο.

Δευτ. 15:13, 14 Δικαιολογεί η Γραφή τη Δουλεία; Τα εδάφια Δευτερονόμιο 15:13, 14 λένε: «Σε περίπτωση που τον εξαποστείλεις από εσένα ως απελεύθερο, δεν πρέπει να τον εξαποστείλεις με άδεια χέρια.

Δευτ. 15:1-14 Απόπειρες Τερματισμού της Φτώχειας Ως αποτέλεσμα, κανένας Ισραηλίτης δεν θα ήταν αναγκασμένος να ζητιανεύει.​

Δευτ. 14:1 Σας Φέρνει ο Αυτοβασανισμός Πιο Κοντά στον Θεό; Για παράδειγμα, ο Νόμος απαγόρευε ρητά στους Ιουδαίους να κάνουν πάνω τους τομές, συνήθεια που ήταν προφανώς διαδεδομένη σε άλλα αρχαία έθνη.

Δευτ. 14:2 Η Διακυβέρνηση του Ιεχωβά Δικαιώνεται! Γι’ αυτό, ο Ιεχωβά είπε σε εκείνο το έθνος: «Εσύ είσαι άγιος λαός για τον Ιεχωβά τον Θεό σου, και ο Ιεχωβά σε εξέλεξε για να γίνεις λαός του, ειδική ιδιοκτησία, από όλους τους λαούς που είναι στην επιφάνεια της γης».​

Δευτ. 13:4 Τι μας Ζητάει ο Ιεχωβά; Σε όλο το βιβλίο του Δευτερονομίου, ο Μωυσής τονίζει ότι ο φόβος του Θεού πρέπει να αποτελεί κατευθυντήρια αρχή στη ζωή των υπηρετών Του.​

Δευτ. 15:1-4, 7-10 Είναι η Φτώχεια Σημάδι Θεϊκής Αποδοκιμασίας; Αυτό ίσχυε επειδή στο Νόμο που τους έδωσε υπήρχαν διατάξεις για τη φροντίδα των φτωχών, ακόμη δε και για την αποδέσμευση από χρέη.

Δευτ. 14:22-27 Τι Ποσό Πρέπει να Συνεισφέρω; Η Γραφή περιέχει σαφείς οδηγίες προς το έθνος του Ισραήλ σχετικά με το ποσό που απαιτούσε ο Θεός να δίνουν.

Δευτ. 14:29 Να Δέχεστε με Ευγνωμοσύνη—Να Δίνετε Ολόκαρδα Υπό τη διευθέτηση του Νόμου, ο Ιεχωβά παρείχε στοργική βοήθεια για «τον ταλαιπωρημένο», όπως ήταν το ορφανό, η χήρα και ο πάροικος.

Δευτ. 14:22-27 Να Διαχειρίζεστε τα Χρήματά σας Σοφά Τους είχε δοθεί η οδηγία να βάζουν στην άκρη ένα δέκατο από τα έσοδά τους κάθε χρόνο προκειμένου να το χρησιμοποιούν αποκλειστικά και μόνο για να παρευρίσκονται σε εθνικές γιορτές.

Δευτ. 15:21 Πώς να Επιλέγετε Ωφέλιμη Ψυχαγωγία Οποιαδήποτε λατρεία αποδίδει αυτός ισοδυναμεί με θυσία που δεν είναι πλέον άγια και την οποία δεν αποδέχεται ο Θεός.

Δευτ. 15:12,16,17 Τι θα Δώσετε για να Ζήσετε για Πάντα; Αν ένας δούλος είχε αγαπήσει τον ιδιοκτήτη του, μπορούσε να επιλέξει να παραμείνει δούλος σε εκείνο το σπιτικό για την υπόλοιπη ζωή του.

Δευτ. 13:5-9 Υπεραμύνθηκε της Αγνής Λατρείας Ο Νόμος του Θεού έλεγε ότι οι ψευδοπροφήτες και οι ειδωλολάτρες έπρεπε να θανατώνονται.

Δευτ. 15:7-10 Να Πράττετε Έλεος—Πώς; Ναι, το να ετοιμάσουμε ένα γεύμα για κάποιο άρρωστο άτομο, να βοηθήσουμε έναν ηλικιωμένο στις δουλειές του σπιτιού, να προσφέρουμε μεταφορικό μέσο για τις Χριστιανικές συναθροίσεις όταν είναι απαραίτητο, καθώς και το να μην είμαστε σφιχτοχέρηδες προς εκείνους που το αξίζουν είναι κάποιες πράξεις ελέους στις οποίες πρέπει να αφθονούμε.

Δευτ. 13:1-5 Να Μένετε Μακριά από την Ψεύτικη Λατρεία! Στους Ισραηλίτες δόθηκε η εντολή “να εξαφανίσουν το κακό από ανάμεσά τους”.

Δευτ. 15:4,5 Ας σας Διαφυλάττουν τα «Λόγια» του Ιεχωβά Οι νόμοι για την ιδιοκτησία γης, την εξαγορά, την απαλλαγή από τα χρέη και την τοκογλυφία απέφεραν κοινωνικά οφέλη στον Ισραήλ συμβάλλοντας σε μια σταθερή κοινωνία και σε ένα δίκαιο οικονομικό σύστημα.

Δευτ. 14:1 Φυλαχτείτε από Έθιμα που Δυσαρεστούν τον Θεό Στην αρχαιότητα, ο Ιεχωβά διέταξε αυστηρά το λαό του να αποχωριστεί τελείως από κάθε έθιμο ή τελετουργία που σχετίζονταν με την πεποίθηση ότι οι νεκροί έχουν συνειδητότητα και μπορούν να επηρεάζουν τους ζωντανούς

Δευτ. 15:16, 17 Πώς Δείχνουμε την Αγάπη μας για τον Θεό Σημαίνει ότι αγαπάμε τον Θεό τόσο πολύ ώστε του μεταβιβάζουμε την κυριότητα του εαυτού μας, όπως όταν ένας Ισραηλίτης των Βιβλικών χρόνων αγαπούσε τον κύριό του τόσο πολύ ώστε έθετε τον εαυτό του κάτω από την υποχρέωση να τον υπηρετεί ως δούλος μόνιμα.

Το υλικό που σας παρουσιάζουμε σε αυτή την σελίδα είναι επιλεγμένο από τον επίσημο ιστότοπο των Χριστιανών Μαρτύρων του Ιεχωβά τον οποίο και σας προτρέπουμε να επισκέπτεστε τακτικά για την ποιότητα στην υλη που τον διακρίνει!

This is not the official website of Jehovah’s Witnesses jw.org is the official website of Jehovah's Witnesses and is the authoritative website about our beliefs, teachings, & activities.

Did you like this? Share it: