ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΛΕΥΙΤΙΚΟ 1-3

«Ο Σκοπός των Προσφορών»

Λευιτ. 1:3· 2:1, 12· 3:1 Οι προσφορές, δηλαδή οι θυσίες, που υπαγόρευε η διαθήκη του Νόμου ευαρεστούσαν τον Ιεχωβά και έστρεφαν την προσοχή στον Ιησού, στη λυτρωτική του θυσία και στα οφέλη αυτής της θυσίας.​—Εβρ 8:3-5· 9:9· 10:5-10.

  • Όπως όλα τα ζώα που θυσιάζονταν έπρεπε να είναι υγιή και αψεγάδιαστα, έτσι και ο Ιησούς θυσίασε το τέλειο, αψεγάδιαστο σώμα του.​—1Πε 1:18, 19

  • Όπως τα ολοκαυτώματα έπρεπε να προσφέρονται ολόκληρα στον Θεό, έτσι και ο Ιησούς έδωσε τον εαυτό του στον Ιεχωβά ολοκληρωτικά

  • Όπως εκείνοι που πρόσφεραν μια ευπρόσδεκτη θυσία συμμετοχής είχαν ειρήνη με τον Θεό, έτσι και οι χρισμένοι που συμμετέχουν στο Δείπνο του Κυρίου έχουν ειρήνη με τον Θεό

Χρισμένος αδελφός παίρνει από το ψωμί στο Δείπνο του Κυρίου.

Λευιτ. 1:3· 2:1, 12​—Ο σκοπός για τον οποίο δίνονταν τα ολοκαυτώματα και οι προσφορές σιτηρών (it-2 σ. 786 ¶4· σ. 789 ¶8)

Ολοκαυτώματα. Τα ολοκαυτώματα έπρεπε να προσφέρονται ολόκληρα στον Θεό. Ο λάτρης δεν κρατούσε κανένα μέρος του ζώου. (Παράβαλε Κρ 11:30, 31, 39, 40.) Με τα ολοκαυτώματα γινόταν έκκληση στον Ιεχωβά να δεχτεί, ή αλλιώς να δείξει ότι δεχόταν, την προσφορά για αμαρτία που ενίοτε τα συνόδευε. Ως «ολοκαύτωμα», ο Ιησούς Χριστός έδωσε τον εαυτό του πλήρως, ολοκληρωτικά.

Προσφορές σιτηρών. Οι προσφορές σιτηρών δίνονταν παράλληλα με τις προσφορές συμμετοχής, τα ολοκαυτώματα και τις προσφορές για αμαρτία, καθώς και ως πρώτοι καρποί. Ενίοτε προσφέρονταν ανεξάρτητα. (Εξ 29:40-42· Λευ 23:10-13, 15-18· Αρ 15:8, 9, 22-24· 28:9, 10, 20, 26-28· κεφ. 29) Σκοπός τους ήταν η αναγνώριση της γενναιοδωρίας με την οποία παρείχε ο Θεός ευλογίες και ευημερία. Συχνά συνοδεύονταν από λάδι και λιβάνι. Οι προσφορές σιτηρών μπορούσαν να είναι λεπτό αλεύρι, ψημένα σιτηρά ή, σε άλλη περίπτωση, κουλούρες ή λάγανα ψημένα στο φούρνο, σε ταψί ή σε βαθύ τηγάνι. Ένα μέρος της προσφοράς σιτηρών τοποθετούνταν στο θυσιαστήριο του ολοκαυτώματος και ένα μέρος το έτρωγαν οι ιερείς, ενώ στις προσφορές συμμετοχής μετείχε και ο λάτρης. (Λευ 6:14-23· 7:11-13· Αρ 18:8-11) Καμιά προσφορά σιτηρών που έφερναν στο θυσιαστήριο δεν έπρεπε να περιέχει προζύμι ή «μέλι» (προφανώς σιρόπι σύκων ή χυμό φρούτων), το οποίο θα μπορούσε να υποστεί ζύμωση.—Λευ 2:1-16.

Λευιτ. 3:1​—Ο σκοπός για τον οποίο δίνονταν οι προσφορές συμμετοχής (it-2 σ. 787 ¶3)

Προσφορές συμμετοχής (ή προσφορές ειρήνης) Οι προσφορές συμμετοχής που ήταν ευπρόσδεκτες στον Ιεχωβά δήλωναν ειρήνη μαζί του. Ο λάτρης και το σπιτικό του έτρωγαν από αυτές (στην αυλή της σκηνής της μαρτυρίας· σύμφωνα με την παράδοση, υπήρχαν στέγαστρα ολόγυρα, μέσα από την εσωτερική πλευρά της κουρτίνας που περιέβαλλε την αυλή· στο ναό υπήρχαν τραπεζαρίες). Ο εν υπηρεσία ιερέας έπαιρνε μία μερίδα, και άλλη μία οι υπόλοιποι ιερείς που εκτελούσαν εκείνη την ώρα τα καθήκοντά τους. Ο Ιεχωβά λάβαινε, στην ουσία, τον ευάρεστο καπνό από το πάχος που καιγόταν. Το αίμα, που αντιπροσώπευε τη ζωή, το πρόσφεραν στον Θεό ως κάτι που του ανήκε. Έτσι λοιπόν, οι ιερείς, οι λάτρεις και ο Ιεχωβά μετείχαν από κοινού θα λέγαμε στο γεύμα, γεγονός που υποδήλωνε ειρηνικές σχέσεις. Όποιος έτρωγε ενώ ήταν ακάθαρτος (λόγω οποιασδήποτε ακαθαρσίας που μνημονευόταν στο Νόμο) ή έτρωγε από το κρέας αφού είχε παρέλθει ο καθορισμένος χρόνος διατήρησής του (οπότε αυτό θα άρχιζε να αποσυντίθεται εξαιτίας του θερμού κλίματος) επρόκειτο να εκκοπεί από το λαό του. Μόλυνε ή βεβήλωνε το γεύμα, επειδή είτε ήταν ακάθαρτος ο ίδιος είτε έτρωγε κάτι βρώμικο ενώπιον του Ιεχωβά Θεού, δείχνοντας έλλειψη σεβασμού για τα ιερά πράγματα.—Λευ 7:16-21· 19:5-8.

Σκάβουμε για Πνευματικά Πετράδια

Λευιτ. 2:13​—Γιατί έπρεπε να φέρνουν οι Ισραηλίτες αλάτι μαζί με κάθε προσφορά; (Ιεζ 43:24· w04 15/5 σ. 22 ¶1)

Όχι για να νοστιμεύουν τις θυσίες. Σε πολλά μέρη του κόσμου, το αλάτι χρησιμοποιείται ως συντηρητικό. Πιθανότατα έφερναν αλάτι μαζί με τις προσφορές επειδή αυτό αντιπροσωπεύει ελευθερία από τη φθορά και τη σήψη.

Λευιτ. 3:17​—Γιατί απαγορευόταν να τρώνε οι Ισραηλίτες το πάχος, και τι διδασκόμαστε εμείς από αυτό; (it-2 σ. 625 ¶9· w04 15/5 σ. 22 ¶2)

Για ποιο λόγο δόθηκε ο νόμος. Υπό τη διαθήκη του Νόμου, τόσο το αίμα όσο και το πάχος θεωρούνταν ότι ανήκαν αποκλειστικά στον Ιεχωβά. Το αίμα περιέχει τη ζωή, την οποία μπορεί να δώσει μόνο ο Ιεχωβά. Επομένως, ανήκει σε αυτόν. (Λευ 17:11, 14) Το πάχος θεωρούνταν το πλουσιότερο μέρος της σάρκας του ζώου. Η προσφορά του πάχους του ζώου γινόταν προφανώς σε αναγνώριση του γεγονότος ότι τα καλύτερα μέρη ανήκουν στον Ιεχωβά, ο οποίος προμηθεύει άφθονα, και καταδείκνυε την επιθυμία του λάτρη να προσφέρει το καλύτερο στον Θεό. Επειδή συμβόλιζε το ότι οι Ισραηλίτες αφιέρωναν ό,τι καλύτερο είχαν στον Ιεχωβά, λεγόταν ότι το πάχος έβγαζε καπνό πάνω στο θυσιαστήριο ως «τροφή» και «κατευναστική οσμή» για αυτόν. (Λευ 3:11, 16) Επομένως, το να φάει κανείς πάχος αποτελούσε παράνομη οικειοποίηση αυτού που ήταν αγιασμένο για τον Θεό, καταπάτηση των δικαιωμάτων του Ιεχωβά. Η βρώση πάχους επέσυρε την ποινή του θανάτου. Εντούτοις, ανόμοια με το αίμα, το πάχος μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για άλλους σκοπούς, τουλάχιστον στην περίπτωση ενός ζώου που ψοφούσε ή θανατωνόταν από άλλο ζώο.—Λευ 7:23-25.

Εφόσον το πάχος θεωρούνταν το καλύτερο ή το εκλεκτότερο κομμάτι, η απαγόρευση της βρώσης του προφανώς εντύπωνε στους Ισραηλίτες ότι το καλύτερο κομμάτι ανήκε στον Ιεχωβά. (Γένεση 45:18) Αυτό μας υπενθυμίζει ότι πρέπει να δίνουμε στον Ιεχωβά το καλύτερο που έχουμε.—Παροιμίες 3:9, 10· Κολοσσαείς 3:23, 24.

Λευιτ. 2:11, 12—Γιατί δεν ήταν το μέλι αποδεκτό στον Ιεχωβά «ως προσφορά που γίνεται με φωτιά»; Το μέλι που εννοείται εδώ δεν θα μπορούσε να αναφέρεται σε εκείνο που παράγεται από τις μέλισσες. Παρότι απαγορευόταν να δοθεί «ως προσφορά που γίνεται με φωτιά», περιλαμβανόταν “στους πρώτους καρπούς από . . . τα προϊόντα του αγρού”. (2 Χρονικών 31:5) Αυτό το μέλι ήταν προφανώς ο χυμός, ή αλλιώς το σιρόπι, των καρπών. Εφόσον μπορούσε να υποστεί ζύμωση, δεν ήταν αποδεκτό ως προσφορά στο θυσιαστήριο.

Λευιτ. 2:13—Γιατί έπρεπε να φέρνουν αλάτι «μαζί με κάθε προσφορά»; Όχι για να νοστιμεύουν τις θυσίες. Σε πολλά μέρη του κόσμου, το αλάτι χρησιμοποιείται ως συντηρητικό. Πιθανότατα έφερναν αλάτι μαζί με τις προσφορές επειδή αυτό αντιπροσωπεύει ελευθερία από τη φθορά και τη σήψη.

Λευιτ. 3:17. Εφόσον το πάχος θεωρούνταν το καλύτερο ή το εκλεκτότερο κομμάτι, η απαγόρευση της βρώσης του προφανώς εντύπωνε στους Ισραηλίτες ότι το καλύτερο κομμάτι ανήκε στον Ιεχωβά. (Γένεση 45:18) Αυτό μας υπενθυμίζει ότι πρέπει να δίνουμε στον Ιεχωβά το καλύτερο που έχουμε.—Παροιμίες 3:9, 10· Κολοσσαείς 3:23, 24.

Λευιτ. 1:3 «Ο Θεός Επιδοκίμασε» τα Δώρα Τους Για παράδειγμα, τα ζώα που προσφέρονταν ως θυσία έπρεπε να είναι υγιή, χωρίς κανένα ελάττωμα.

Λευιτ. 1:14 Τα περιστέρια ή τα τρυγόνια αποτελούσαν αποδεκτή θυσία σε περίπτωση που κάποιος ήταν φτωχός, αλλά η τιμή ακόμα και αυτών των πουλιών είχε γίνει απαγορευτική.

Λευιτ. 2:13 Το αλάτι συμβολίζει επίσης ελευθερία από τη φθορά ή τη σήψη.

Λευιτ. 1:3, 10 Θα Κάνετε Εσείς Θυσίες για τη Βασιλεία; Ως εκ τούτου, ακόμη και οι φτωχοί μπορούσαν να προσφέρουν θυσίες στον Ιεχωβά με χαρά.

Λευιτ. 1:4 Ένα Βασιλικό Ιερατείο Προς Όφελος Όλης της Ανθρωπότητας Τέτοιες προσφορές αποσκοπούσαν στην εξασφάλιση της εύνοιας του Ιεχωβά, και πολλές από αυτές παρείχαν συμβολική κάλυψη για αμαρτίες.

Λευιτ. 1:9, 13 Η Επιδοκιμασία του Θεού Οδηγεί σε Αιώνια Ζωή Όταν οι Ισραηλίτες πρόσφεραν κατάλληλες θυσίες ζώων στο θυσιαστήριο του Ιεχωβά, ο καπνός που ανέβαινε ήταν σαν “κατευναστική οσμή” για τον αληθινό Θεό.

Λευιτ. 1:3,5,10,14 Προσφορά Θυσιών που Ευαρεστούν τον Θεό Άλλες περιλάμβαναν τη θυσία ζώων όπως οι ταύροι, τα πρόβατα, τα κατσίκια, τα περιστέρια και τα τρυγόνια.

Λευιτ. 1:3 Να Υπηρετείτε τον Θεό με Πρόθυμο Πνεύμα Οι θυσίες μας θα μπορούσαν να γίνουν «κουραστικό πράγμα» για εμάς αν η καρδιά και το πνεύμα μας δεν είναι στ’ αλήθεια πρόθυμα.

Λευιτ. 1:2-4, 10, 14 Θυσίες Αίνου που Ευαρεστούν τον Ιεχωβά Αν τηρούνταν αυτές οι προϋποθέσεις, «θα [γινόταν] δεκτό με ευμένεια για λογαριασμό του, για να γίνει εξιλέωση για αυτόν».

Λευιτ. 3:17 Η Αγία Γραφή Καταπολέμησε τις Ασθένειες Πριν από την Επιστήμη Η απαγόρευση που εξέφραζε η Αγία Γραφή κατά της κακής χρήσης του αίματος, απαγόρευση που περιλαμβανόταν στο Μωσαϊκό Νόμο σε διάφορα σημεία, αποδεικνύεται τώρα, ύστερα από 3.500 χρόνια, ιατρικώς σωστή.

Το υλικό που σας παρουσιάζουμε σε αυτή την σελίδα είναι επιλεγμένο από τον επίσημο ιστότοπο των Χριστιανών Μαρτύρων του Ιεχωβά τον οποίο και σας προτρέπουμε να επισκέπτεστε τακτικά για την ποιότητα στην υλη που τον διακρίνει!

This is not the official website of Jehovah’s Witnesses jw.org is the official website of Jehovah's Witnesses and is the authoritative website about our beliefs, teachings, & activities.

Did you like this? Share it: